Akananuru 347

347

தோளும் தொல்கவின் தொலைய நாளும்
நலங்கவர் பசலை நல்கின்று நலியச்
சால்பெருந் தானைச் சேர லாதன்
மால்கடல் ஓட்டிக் கடம்பு அறுத்து இயற்றிய
பண்ணமை முரசின் கண் அதிர்ந்தன்ன
கவ்வை தூற்றும் வெவ்வாய்ச் சேரி
அம்பல் மூதூர் அலர்நமக்கு ஒழியச்
சென்றனர் ஆயினும் செய்வினை அவர்க்கே
வாய்க்கதில்- வாழி தோழி- வாயாது
மழைகரந்து ஒளித்த கழைதிரங்கு அடுக்கத்து
ஒண்கேழ் வயப்புலி பாய்ந்தென குவவுஅடி
வெண்கோட்டு யானை முழக்கிசை வெரீஇக்
கன்றொழித்து ஒடிய புன்தலை மடப்பிடி
கைதலை வைத்த மையல் விதுப்பொடு
கெடுமகப் பெண்டிரின் தேரும்
நெடுமர மருங்கின் மலைஇறந் தோரே!

Though my shoulders lose their ancient beauty,
and each day the pallor of separation steals my charm and afflicts me,
leaving to us the village whisper and the public scandal of the ancient town
from the hot-mouthed settlement, murmuring like the resounding eye
of the well-tuned drum made by Cēralātaṉ of the great, faultless army,
who drove [his foes] into the dark ocean and felled the kaṭampu tree,
may the enterprise he went for truly succeed for him!—
May you live long, my companion!—He who crossed the mountain with tall trees,
where on the ridge of withered bamboos where clouds hid and vanished,
because a fierce, bright-striped tiger sprang,
a white-tusked elephant of rounded feet roared in dread,
and the simple-headed female elephant, leaving her calf and fleeing,
with wild distress, hands placed upon her head,
searches like women who have lost their sons!