Akananuru 349

349

அரம்போழ் அவ்வளை செறிந்த முன்கை
வரைந்துதாம் பிணித்த தொல்கவின் தொலைய
எவன்ஆய்ந் தனர்கொல்- தோழி! ஞெமன்
தெரிகோல் அன்ன செயிர்தீர் செம்மொழி
உலைந்த ஒக்கல் பாடுநர் செலினே
உரன்மலி உள்ளமொடு முனைபா ழாக
அருங்குறும்பு எறிந்த பெருங்கல வெறுக்கை
சூழாது சுரக்கும் நன்னன் நல்நாட்டு
எழிற் குன்றத்துக் கவாஅன் கேழ்கொளத்
திருந்துஅரை நிவந்த கருங்கால் வேங்கை
எரிமருள் கவளம் மாந்திக் களிறுதன்
வரிநுதல் வைத்த வலிதேம்பு தடக்கை
கல்லூர் பாம்பின் தோன்றும்
சொல்பெயர் தேஎத்த சுரன்இறந் தோரே.

What did he ponder, my friend, that the ancient beauty
he tied fast to himself should perish from my forearms lined with fine, saw-cut bangles?—
He who crossed the wasteland tract in a distant region where a different language is spoken,
where the kino tree of upright, well-formed trunk and black stem,
putting on its rich colour on the slope of the hill of Eḻil
in the good land of Naṉṉaṉ,
who, when bards with their destitute kin come to him,
without hesitation pours forth vast wealth of precious jewels
taken after crushing difficult strongholds, laying waste frontiers with his strength-filled heart—
where a male elephant, having fed on flame-like morsels [of kino flowers],
places on its striped forehead its large, weakened trunk,
resembling a snake crawling upon a stone.