Akananuru 350

350

கழியே, சிறுகுரல் நெய்தலொடு காவிகூம்ப
எறிதிரை ஓதம் தரல்ஆ னாதே
துறையே, மருங்கின் போகிய மாக்கவை மருப்பின்
இருஞ்சேற்று ஈர்அளை அலவன் நீப்ப
வழங்குநர் இன்மையின் பாடுஆன் றன்றே;
கொடுநுகம் நுழைந்த கணைக்கால் அத்திரி
வடிமணி நெடுந்தேர் பூண ஏவாது
ஏந்துஎழில் மழைக்கண் இவள்குறை யாகச்
சேந்தனை சென்மோ- பெருநீர்ச் சேர்ப்ப!-
இலங்குஇரும் பரப்பின் எறிசுறா நீக்கி
வலம்புரி மூழ்கிய வான்திமிற் பரதவர்
ஒலிதலைப் பணிலம் ஆர்ப்பக் கல்லெனக்
கலிகெழு கொற்கை எதிர்கொள இழிதரும்
குவவுமணல் நெடுங்கோட்டு ஆங்கண்
உவக்காண் தோன்றும்எம் சிறுநல் ஊரே!

In the backwaters, blue water lilies together with small clusters of neytal fold close,
and the surging tides fail not to bring up cresting waves;
at the ghat, as the crab with big forked claws going aside
leaves its wet burrow in the dark mud,
activity has ceased because no travellers pass by;
without ordering the thick-legged mules yoked under curved crossbars
to be harnessed to your tall chariot of well-cast bells,
as a favour to her of high-uplifted, charming, rain-like eyes,
pray stay the night and then depart, lord of the great waters!
Where, steering clear of darting sharks in the bright dark expanse,
the fishermen of white boats who dive for right-spiralled chanks
burst into a roar of resounding conches with a clamorous sound,
welcomed by bustling Koṟkai, as they descend—
there, beside the high ridge of heaped sand,
behold, our small good village appears!