Akananuru 35

35

ஈன்று புறந்தந்த எம்மும் உள்ளாள்,
வான்தோய் இஞ்சி நன்னகர் புலம்பத்-
தனிமணி இரட்டும் தாளுடைக் கடிகை
நுழைநுதி நெடுவேல், குறும்படை மழவர்
முனைஆத் தந்து முரம்பின் வீழ்த்த
வில்ஏர் வாழ்க்கை விழுத்தொடை மறவர்
வல்ஆண் பதுக்கைக் கடவுட் பேண்மார்;
நடுகல் பீலி சூட்டித்; துடிப்படுத்துத்,
தோப்பிக் கள்ளொடு துரூஉப்பலி கொடுக்கும்
போக்குஅருங் கவலைய புலவுநாறு அருஞ்சுரம்
துணிந்து பிறள் ஆயினள் ஆயினும், அணிந்து அணிந்து,
ஆர்வ நெஞ்சமொடு ஆய்நலன் அளைஇத், தன்
மார்பு துணையாகத் துயிற்றுக தில்ல-
துஞ்சா முழவிற் கோவற் கோமான்
நெடுந்தேர்க் காரி கொடுங்கான் முன்துறை,
பெண்ணையம் பேரியாற்று நுண் அறல் கடுக்கும்
நெறிஇருங் கதுப்பின்என் பேதைக்கு,
அறியாத் தேஎத்து ஆற்றிய துணையே!

She had no thought even for me who gave birth to and reared her, / leaving behind the fine mansion with cloud-reaching ramparts. / Through the difficult, stinking wilderness of hard-to-tread junctions, / where Maḻavar warriors of small bands, wielding long spears with entry-sharp tips / and bells chiming on their legs, / felled the cattle they seized from the frontier upon the gravelly mounds, / and where fierce-shooting warriors living by the bow, / to honor the god residing in the cairns of valiant heroes, / adorned hero-stones with peacock feathers, beat their uḍukkai drums, / and offered grain-fermented toddy and rams as sacrifice— / though she boldly went and became belonging to another, / embracing her excellent beauty with an affectionate heart, / let him ever draw her near and put her to sleep using his chest as a pillow— / he who proved a worthy companion in an unknown land / to my innocent girl with wavy, dark tresses / resembling the fine ripples of the great Peṇṇai river / at the curved forest ghat of Kōval's king, the lord of swift chariots, Kāri of unceasing drums!