Akananuru 354

354

மதவலி யானை மறலிய பாசறை
இடிஉமிழ் முரசம் பொருகளத்து இயம்ப
வென்றுகொடி எடுத்தனன் வேந்தனும் கன்றொடு
கறவைப் பல்லினம் புறவுதொறு உகளக்
குழல்வாய் வைத்தனர் கோவலர் வல்விரைந்து
இளையர் ஏகுவனர் பரிய விரியுளைக்
கடுநடைப் புரவி வழிவாய் ஓட
வலவன் வள்புவலி உறுப்பப் புலவர்
புகழ்குறி கொண்ட பொலந்தார் அகலத்துத்
தண்கமழ் சாந்தம் நுண்துகள் அணிய
வென்றிகொள் உவகையொடு புகுதல் வேண்டின்
யாண்டுஉறை வதுகொல் தானே...மாண்ட
போதுஉறழ் கொண்ட உண்கண்
தீதிலாட்டி திருநுதற் பசப்பே?

In the camp where infuriated tuskers of rutting strength were roused,
as thunder-spitting drums resounded on the battlefield,
the king has won and raised his banner;
as herds of diverse milch cows along with calves frolic across every pasture,
the cowherds have placed their flutes to their lips;
swiftly the young soldiers march forth, while the swift-gaited horses
with spread manes sprint along the path
as the charioteer pulls firm the reins;
if I am to enter with the joy of victory,
while cool, fragrant sandalwood powder adorns
my broad chest wearing a golden garland that scholars praise,
where, indeed, can it abide—
the pallor of separation upon the lovely forehead
of the blameless woman whose kohl-rimmed eyes resemble exquisite blossoms?