Akananuru 359

359

'பனிவார் உண்கணும் பசந்த தோளும்
நனிபிறர் அறியச் சாஅய நாளும்
கரந்தனம் உறையும் நம்பண்பு அறியார்
நீடினர் மன்னோ காதலர்' எனநீ
எவன்கை யற்றனை?- இகுளை!- அவரே
வான வரம்பன் வெளியத்து அன்னநம்
மாணலம் தம்மொடு கொண்டனர்- முனாஅது
அருஞ்சுரக் கவலை அசைஇய கோடியர்
பெருங்கல் மீமிசை இயம்எழுந் தாங்கு
வீழ்பிடி கெடுத்த நெடுந்தாள் யானை
சூர்புகல் அடுக்கத்து மழைமாறு முழங்கும்
பொய்யா நல்லிசை மாவண் புல்லி
கவைக்கதிர் வரகின் யாணர்ப் பைந்தாள்
முதைச்சுவல் மூழ்கிய கான்சுடு குரூஉப்புகை
அருவித் துவலையொடு மயங்கும்
பெருவரை அத்தம் இயங்கி யோரே!

'With tear-spilling kohl-rimmed eyes and yellowed shoulders, / ruined so greatly that others notice, every day / our lover, not knowing our nature of living in concealment, / has delayed indeed!'—why are you despondent, / O friend?—he has taken along with him / our glorious beauty, like the Veḷiyam town of Vāṉavarampaṉ! / He who traversed the wilderness path across the great mountain, / where, like the sound of instruments rising atop a great rock / played by dancers resting at the crossroads in the difficult wasteland, / a tall-legged elephant that lost its desired cow / roars competing with the clouds on the slope dreaded by spirits; / and where the bright smoke of forest clearing engulfing the old mounds / of green stalks of fork-eared varaku millet of Puḷḷi of unfailing, fine fame and great liberality, / mingles with the spray of the waterfall!