Akananuru 365

365

அகல்வாய் வானம் ஆலிருள் பரப்ப
பகல்ஆற்றுப் படுத்த பையென் தோற்றமொடு
சினவல் போகிய புன்கண் மாலை
அத்தம் நடுகல் ஆள்என உதைத்த
கான யானைக் கதுவாய் வள்ளுகிர்
இரும்பனை இதக்கையின் ஒடியும் ஆங்கண்
கடுங்கண் ஆடவர் ஏமுயல் கிடக்கை
வருநர் இன்மையின் களையுநர்க் காணா
என்றூழ் வெஞ்சுரம் தந்த நீயே!
துயர்செய்து ஆற்றா யாகிப் பெயர்பாங்கு
உள்ளினை- வாழிய- நெஞ்சே!- வென்வேல்
மாவண் கழுவுள் காமூர் ஆங்கண்
பூதம் தந்த பொரியரை வேங்கைத்
தண்கமழ் புதுமலர் நாறும்
அஞ்சில் ஓதி ஆய்மடத் தகையே.

Spreading deep darkness across the wide-mouthed sky,
bringing the day to a close with a faint, sorrowful appearance,
the distressing evening has arrived, devoid of rage.
In the wilderness tract, mistaking a planted hero-stone for a man and kicking it,
the wild elephant breaks its sharp, jagged claws
on that weapon-like slab like a dark palmyra stem;
where brave men's arrows lie aimed in wait, and because no travelers pass,
the dead find none to remove their bodies in that fierce, sun-baked wasteland,
to which you brought me!
Unable to bear the sorrow, you have thought
of turning back—may you live, O heart!—
to her of sweet, delicate innocence, with soft, sparse tresses
fragrant with fresh, cool flowers of the rough-trunked kino tree
granted by a spirit at Kāmūr of victorious-speared, generously munificent Kaḻuvuḷ.