Akananuru 372

372

அருந்தெறன் மரபின் கடவுள் காப்பப்
பெருந்தேன் தூங்கும் நாடுகாண் நனந்தலை
அணங்குடை வரைப்பிற் பாழி ஆங்கண்
வேண்முது மாக்கள் வியனகர்க் கரந்த
அருங்கல வெறுக்கையின் அரியோள் பண்புநினைந்து
வருந்தினம் மாதோ எனினும் அஃது ஒல்லாய்
இரும்பணை தொடுத்த பலராடு ஊசல்
ஊர்ந்திழி கயிற்றின் செலவர வருந்தி
நெடுநெறிக் குதிரைக் கூர்வேல் அஞ்சி
கடுமுனை அலைத்த கொடுவில் ஆடவர்
ஆடுகொள் பூசலின் பாடுசிறந்து எறியும்
பெருந்துடி வள்பின் வீங்குபு நெகிழா
மேய்மணி இழந்த பாம்பின் நீநனி
தேம்பினை- வாழிஎன் நெஞ்சே!- வேந்தர்
கோண்தணி எயிலிற் காப்புச் சிறந்து
ஈண்டுஅருங் குரையள்நம் அணங்கி யோளே.

Guarded by a deity of inexorable tradition, / in the wide expanse of country that gazes upon hanging hives of rich honey, / within the dread precinct of Pāḻi, / like the rare treasure of priceless jewels hidden / in the spacious mansion of ancient Vēḷ elders, / having pondered the virtues of her, so hard to attain, / we were indeed distressed, yet you would not agree! / Going and coming like a rope that moves up and down / on a swing ridden by many, tied to a sturdy branch, / you suffer, like the skin of a great tuṭi drum / beaten resoundingly in a cattle-seizing raid / by curved-bow warriors who raided the fierce borderlands / of sharp-speared [kings] and of horses that traverse long roads, / swelling and then slackening, / and like a snake that has lost its foraging jewel! / You have utterly languished—may you live, my heart! / Like a fort where the wrath of kings is appeased, closely guarded, / exceedingly hard to reach is our tormentor here.