Akananuru 373

373

முனைகவர்ந்து கொண்டெனக் கலங்கிப் பீர்எழுந்து
மனைபாழ் பட்ட மரைசேர் மன்றத்துப்
பணைத்தாள் யானை பரூஉப்புறம் உரிஞ்சக்
செதுகாழ் சாய்ந்த முதுகாற் பொதியில்
அருஞ்சுரம் நீந்திய வருத்தமொடு கையற்றுப்
பெரும்புன் மாலை புலம்புவந்து உறுதர
மீளிஉள்ளம் செலவுவலி யுறுப்பத்
தாள்கை பூட்டிய தனிநிலை இருக்கையொடு
தன்னிலை உள்ளும் நந்நிலை உணராள்
இரும்பல் கூந்தல் சேயிழை மடந்தை
கனையிருள் நடுநாள் அணையொடு பொருந்தி
வெய்துற்றுப் புலக்கும் நெஞ்சமொடு ஐதுஉயிரா
ஆயிதழ் மழைக்கண் மல்கநோய் கூர்ந்து
பெருந்தோள் நனைக்கும் கலுழ்ந்துவார் அரிப்பனி
மெல்விரல் உகிரின் தெறியினள் வென்வேல்
அண்ணல் யானை அடுபோர் வேந்தர்
ஒருங்குஅகப் படுத்த முரவுவாய் ஞாயில்
ஓர்எயில் மன்னன் போலத்
துயில்துறந் தனள்கொல்? அளியள் தானே!

Troubled as the borderland was seized, choked with sponge-gourds, / in the cattle-assembly ground where the houses have fallen to ruin, / where an elephant with pillar-like legs rubs its broad back / against the leaning old pillars of the public hall whose core is hollowed out, / dejected from the exhaustion of crossing the impassable wilderness tract, / when the great, dismal evening brings loneliness, / while my courageous heart urges onward the journey, / with hands locked over legs in a solitary seated posture, / she broods on her state, not knowing ours, / the young woman of lush, abundant hair and fair jewels! / Fitting into her bed in the deep darkness of midnight, / with a heart that sulks in deep sorrow, sighing softly, / grief surging as tears brim in her cool eyes with fair lids, / flicking away with the nail of a tender finger / the trickle of tears that flow down, wetting her broad shoulders, / like the king of a single fort with rough-edged parapets / besieged completely by kings of victorious spears, / lofty elephants, and battle-slaying prowess— / has she forsaken sleep? Pitiful indeed is she!