Akananuru 374

374

மாக்கடல் முகந்து மாதிரத்து இருளி
மலர்தலை உலகம் புதைய வலன்ஏர்பு
பழங்கண் கொண்ட கொழும்பல் கொண்மூ
போழ்ந்த போலப் பலவுடன் மின்னி
தாழ்ந்த போல நனியணி வந்து
சோர்ந்த போலச் சொரிவன பயிற்றி
இடியும் முழக்கும் இன்றிப் பாணர்
வடியுறு நல்யாழ் நரம்புஇசைத் தன்ன
இன்குரல் அழிதுளி தலைஇ நன்பல
பெயல்பெய்து கழிந்த பூநாறு வைகறைச்
செறிமணல் நிவந்த களர்தோன்று இயவில்
குறுமோட்டு மூதாய் குறுகுறு ஓடி
மணிமண்டு பவளம் போலக் காயா
அணிமிகு செம்மல் ஒளிப்பன மறையக்
கார்கவின் கொண்ட காமர் காலைச்
செல்க தேரே- நல்வலம் பெறுந!
பெருந்தோள் நுணுகிய நுசுப்பின்
திருந்திழை அரிவை விருந்தெதிர் கொளவே!

Having drunk from the dark ocean, darkening the quarters, / rising to the right to envelop the wide-spaced earth, / the dense, rich clouds that have taken on sorrow / flash all together like split [threads], / draw exceedingly near as if descending, / and pour down over and over as if falling, / without thunder or roaring, like the strumming / of strings on the well-crafted lute of bards, / shedding fine showers with sweet voices; / and after raining many good rains, at a fragrant dawn, / on the path where the saline ground rises through dense sand, / as the short-bellied, scarlet velvet mites run briskly / and conceal themselves, hiding among the dark-blue, lovely fallen flowers / of the kāyā that resemble corals set with gems— / in this lovely morning that has taken on the beauty of the rainy season, / let the chariot speed, O master of good prowess, / so that the young woman of broad shoulders, slender waist, / and fine jewels may receive us as a feast!