Akananuru 383

383

தற்புரந்து எடுத்த எற்றுந்து உள்ளாள்
ஊருஞ் சேரியும் ஓராங்கு அலர்எழக்
காடுங் கானமும் அவனொடு துணிந்து
நாடுந் தேயமும் நனிபல இறந்த
சிறுவன் கண்ணிக்கு ஏர்தே றுவரென
வாடினை- வாழியோ, வயலை!- நாள்தொறும்
பல்கிளைக் கொடிகொம்பு அலமர மலர்ந்த
அல்குல் தலைக்கூட்டு அம்குழை உதவிய
வினையமை வரனீர் விழுத்தொடி தத்தக்
கமஞ்சூற் பெருநிறை தயங்க முகந்துகொண்டு
ஆய்மடக் கண்ணள் தாய்முகம் நோக்கிப்
பெய்சிலம்பு ஒலிப்பப் பெயர்வனள் வைகலும்
ஆரநீர் ஊட்டிப் புரப்போர்
யார்மற்றுப் பெறுகுவை அளியை நீயே!

Thinking not even of me who nurtured and raised her, / with gossip rising at once in village and settlement, / boldly venturing with him into the forests and wilderness tracts, / crossing many countries and lands, / believing in the beauty of the chaplet worn by that youth, / you have withered—may you flourish, O vayalai vine! / Day after day, as the creeping branches with many offshoots swayed, / yielding tender shoots to gather on her hips, / with her fine, crafted bracelets slipping in the splashing water, / drawing deep, heavy vessel-fulls of water, / she of fine, gentle eyes would look at her mother's face / and move about daily, her anklets chiming. / Who else will you now get / to feed you ample water and cherish you? How pitiful you are!