Akananuru 386

386

பொய்கை நீர்நாய்ப் புலவுநாறு இரும்போத்து
வாளை நாளிரை தேரும் ஊர!
நாணினென் பெரும! யானே- பாணன்
மல்லடு மார்பின் வலியுற வருந்தி
எதிர்தலைக் கொண்ட ஆரியப் பொருநன்
நிறைத்திரண் முழவுத்தோள் கையகத்து ஒழிந்த
திறன்வேறு கிடக்கை நோக்கி நற்போர்க்
கணையன் நாணி யாங்கு- மறையினள்
மெல்ல வந்து நல்ல கூறி
மைஈர் ஓதி மடவோய்! யானும்நின்
சேரி யேனே அயலி லாட்டியேன்
நுங்கை ஆகுவென் நினக்கெனத் தன்கைத்
தொடுமணி மெல்விரல் தண்ணெனத் தைவர
நுதலும் கூந்தலும் நீவி
பகல்வந்து பெயர்ந்த வாணநுதற் கண்டே!

O man of the town where the otter, smelling of raw flesh from the pond,
searches at dawn for vāḷai fish as prey!
I was ashamed, lord, I was!—Like the well-fighting
Kaṇaiyan who felt ashamed when he saw the different state
of the Arya wrestler, defeated when gripped in the hands
of [his foe's] full, rounded, drum-like shoulders,
suffering under the mighty, wrestling-bent chest of the bard—
she came secretly, softly, spoke good words,
and said, 'O innocent girl with dark, damp tresses! I too
am from your hamlet, a woman of the neighbourhood,
and a younger sister to you!' With her own cool hands
and soft fingers wearing rings, she caressed,
stroking my brow and my hair,
that woman of radiant forehead, who came by day and departed!