Akananuru 387

387

திருந்திழை நெகிழ்ந்து பெருந்தோள் சாஅய்
அரிமதர் மழைக்கண் கலுழச் செல்வீர்!
வருவீர் ஆகுதல் உரைமின் மன்னோ
உவருணப் பறைந்த ஊன்தலைச் சிறாஅரொடு
அவ்வரி கொன்ற கறைசேர் வள்ளுகிர்ப்
பசைவிரற் புலைத்தி நெடிதுபிசைந்து ஊட்டிய
பூந்துகில் இமைக்கும் பொலன்காழ் அல்குல்
அவ்வரி சிதைய நோக்கி வெவ்வினைப்
பயிலரிற் கிடந்த வேட்டுவிளி வெரீஇ
வரிப்புற இதலின் மணிக்கட் பேடை
நுண்பொறி அணிந்த எருத்தின் கூர்முட்
செங்காற் சேவற் பயிரும் ஆங்கண்
வில்லீண்டு அருஞ்சமம் ததைய நூறி
நல்லிசை நிறுத்த நாணுடை மறவர்
நிரைநிலை நடுகற் பொருந்தி இமையாது
இரைநசைஇக் கிடந்த முதுவாய்ப் பல்லி
சிறிய தெற்றுவ தாயிற் பெரிய
ஓடை யானை உயர்ந்தோர் ஆயினும்
நின்றாங்குப் பெயரும் கானம்
சென்றோர் மன்னென இருக்கிற் போர்க்கே.

You who go, while her choice ornaments slip, her great shoulders waste away,
and her kohl-streaked, wide, dewy eyes weep!
Tell me truly that you will return!
There, where the washerwoman—her sticky fingers bearing stained, sharp nails
blunted from rubbing salt-earth, together with children whose heads smell of meat—
thoroughly kneads and dries the flowered cloth
that shines upon the golden-girdled hips, gazing at the marred pretty folds,
and terrified by the hunter's call in the thick scrub of cruel deeds,
the striped-backed francolin's jewel-eyed hen
calls out to the red-legged cock with sharp spurs
and a neck adorned with fine speckles;
there, where if the wise lizard clinging unblinking to the erect, planted hero-stone
of modest warriors who crushed enemies in fierce battles thick with bows
and established good renown, lusting after food, clinks but a little,
even the great who ride tall tuskers with head-ornaments
turn back from where they stand, if only you stayed
without entering the forest where he went!