Akananuru 390

390

உவர்விளை உப்பின் கொள்ளை சாற்றி
அதர்படு பூழிய சேட்புலம் படரும்
ததர்கோல் உமணர் பதிபோகு நெடுநெறிக்
கணநிரை வாழ்க்கைதான் நன்று கொல்லோ
வணர்சுரி முச்சி முழுதுமற் புரள
ஐதகல் அல்குல் கவின்பெறப் புனைந்த
பல்குழைத் தொடலை ஒல்குவயின் ஒல்கி
நெல்லும் உப்பும் நேரே ஊரீர்!
கொள்ளீரோ எனச் சேரிதொறும் நுவலும்
அவ்வாங்கு உந்தி அமைத்தோ ளாய்! நின்
மெய்வாழ் உப்பின் விலைஎய் யாம்எனச்
சிறிய விலங்கின மாகப் பெரியதன்
அரிவேய் உண்கண் அமர்த்தனள் நோக்கி
யாரீ ரோஎம் விலங்கி யீஇரென
மூரல் முறுவலள் பேர்வனள் நின்ற
சில்நிரை வால்வளைப் பொலிந்த
பல்மாண் பேதைக்கு ஒழிந்ததென் நெஞ்சே!

Proclaiming the heaps of salt born from saltpans,
traveling to distant lands of the dust-covered path,
is the caravan-herd life of salt merchants with dense rods truly good?
Her curved, curly tuft rolling completely back,
her delicate, broad loins adorned with beauty,
swaying at every supple bend beneath her multi-strand floral girdle,
she called out in every settlement: “O villagers! Rice and salt are of equal measure!
Will you not buy?”
When I stopped her slightly, saying: “O woman with bamboo-like shoulders
and a lovely, sunken navel! We do not know the price of the salt that lives on your body,”
she looked at me with hostile gaze from her large, dark-lined eyes shot with red,
and said, “Who are you to stop us?”
With a gentle smile, she turned to move away and stood still—
to that maiden of manifold excellence, adorned with a few rows of white bangles,
my heart was left behind!