Akananuru 391

391

பார்வல் வெருகின் கூர்எயிற்று அன்ன
வரிமென் முகைய நுண்கொடி அதிரல்
மல்ககல் வட்டியர் கொள்விடம் பெறாஅர்
விலைஞர் ஒழித்த தலைவேய் கான்மலர்
தேம்பாய் முல்லையொடு ஞாங்கர்ப் போக்கி
தண்ணறுங் கதுப்பிற் புணர்ந்தோர்- புனைந்தவென்
பொதிமாண் முச்சி காண்தொறும் பண்டைப்
பழவணி உள்ளப் படுமால்- தோழி!
இன்றொடு சில்நாள் வரினுஞ் சென்றுநனி
படாஅ வாகுமெம் கண்ணே கடாஅ
வான்மருப்பு அசைத்தல் செல்லாது யானைதன்
வாய்நிறை கொண்ட வலிதேம்பு தடக்கை
குன்றுபுகு பாம்பின் தோன்றும்
என்றூழ் வைப்பின் சுரனிறந் தோரே!

Like the sharp teeth of a watchful wildcat
are the striped, soft buds of the delicate-vined atiral jasmine;
finding no place to sell, merchants carrying overflowing small baskets
set them aside—those wilderness flowers to be worn atop the head,
intertwined together with honey-dripping mullai jasmine
and woven into my cool, fragrant tresses by him who embraced me.
Whenever I behold my knot of hair, bound in its excellence, the ancient,
former adornment comes to mind, my friend!
Even if he returns in a few days from today, going away,
my eyes will not at all close in sleep,
thinking of him who traversed the wasteland tracts of scorching heat,
where an elephant, unable to shake its massive tusk in musth,
lets its strong, withering trunk, having taken mouthfuls,
appear like a serpent entering a hill!