Akananuru 394

394

களவும் புளித்தன; விளவும் பழுநின;
சிறுதலைத் துருவின் பழுப்புறு விளைதயிர்
இதைப்புன வரகின் அவைப்புமாண் அரிசியொடு
கார்வாய்த்து ஒழிந்த ஈர்வாய்ப் புற்றத்து
ஈயல்பெய்து அட்ட இன்புளி வெஞ்சோறு
சேதான் வெண்ணெய் வெம்புறத்து உருக
இளையர் அருந்தப் பின்றை, நீயும்
இடுமுள் வேலி முடக்காற் பந்தர்ப்
புதுக்கலத்து அன்ன செவ்வாய்ச் சிற்றிற்
புனையிருங் கதுப்பின்நின் மனையோள் அயரப்
பாலுடை அடிசில் தொடீஇய ஒருநாள்
மாவண் தோன்றல்! வந்தனை சென்மோ-
காடுறை இடையன் யாடுதலைப் பெயர்க்கும்
மடிவிடு வீளை வெரீஇக் குறுமுயல்
மன்ற இரும்புதல் ஒளிக்கும் புன்புல வைப்பின்எம் சிறுநல் ஊரே.

The kḷā fruits have turned sour; wood-apples have ripened;
the rich curd matured from the milk of small-headed ewes,
together with fine hulled grain of field-grown varaku,
and the winged white ants emerging from damp-mouthed anthills after rain,
are cooked into a sweet-sour hot mash;
while butter from a red cow melts upon its steaming surface,
after your young servants feast upon it,
you too, in the small hut with an auspicious doorway like a newly made pot,
under a bent-post thatched shed enclosed by a thorny fence,
where your wife with adorned, dark tresses serves food,
to touch that milky meal—on a day,
O munificent lord! Pray come and stay [with us]!
Frightened by the folded-lip whistle of the forest herdsman
as he turns back his goats, the little hare
hides in the thick, dark bush in the common place of our small, good village
in this barren, dry-ground countryside.