Akananuru 395

395

தண்கயம் பயந்த வண்காற் குவளை
மாரி மாமலர் பெயற்குஏற் றன்ன
நீரொடு நிறைந்த பேரமர் மழைக்கண்
பனிவார் எவ்வம் தீர இனிவரின்
நன்றுமன்- வாழி தோழி!- தெறுகதிர்
ஈரம் நைத்த நீர்அறு நனந்தலை
அழல்மேய்ந்து உண்ட நிழன்மாய் இயவின்
வறன்மரத்து அன்ன கவைமருப்பு எழிற்கலை
இறல்அவிர்ந் தன்ன தேர்நசைஇ ஓடிப்
புறம்புவழிப் பட்ட உலமரல் உள்ளமொடு
மேய்பிணைப் பயிரும் மெலிந்தழி படர்குரல்
அருஞ்சுரம் செல்லுநர் ஆள்செத்து ஓர்க்கும்
திருந்தரை ஞெமைய பெரும்புனக் குன்றத்து
ஆடுகழை இருவெதிர் நரலும்
கோடுகாய் கடற்ற காடிறந் தோரே!
1 5

Like cool rain falling upon the dark blossoms
of thick-stemmed kuvaḷai grown in a cool pond,
your large, serene, rain-like eyes are filled with tears.
It would indeed be good if he returned now,
to end your grief of streaming moisture—may you live, my friend!—
he who crossed the forest of burning mountain crests,
where sway bamboo canes and dark hollow bamboos creak
upon high cultivated hills bearing well-formed trunks of ñemai trees;
where in the waterless wide expanse where scorching rays destroyed moisture,
along the path where shade has vanished, consumed by blazing heat,
a handsome stag with branching antlers like dry wood
runs yearning for a mirage that gleams like a honeycomb,
and, wandering astray with a bewildered heart,
calls to his grazing mate in a feeble, despairing voice,
which travellers through the perilous wilderness hear, mistaking it for a human cry!