Akananuru 396

396

தொடுத்தேன் மகிழ்ந! செல்லல்- கொடித்தேர்ப்
பொலம்பூண் நன்னன் புன்னாடு கடிந்தென
யாழிசை மறுகின் பாழி ஆங்கண்
'அஞ்சல்' என்ற ஆஅய் எயினன்
இகலடு கற்பின் மிஞிலியொடு தாக்கித்
தன்னுயிர் கொடுத்தனன் சொல்லியது அமையாது
தெறலருங் கடவுள் முன்னர்த் தேற்றி
மெல்லிறை முன்கை பற்றிய சொல்லிறந்து
ஆர்வ நெஞ்சம் தலைத்தலை சிறப்பநின்
மார்புதரு கல்லாய் பிறன் ஆயினையே
இனியான் விடுக்குவென் அல்லென் மந்தி
பனிவார் கண்ணள் பலபுலந்து உறையக்
கருந்திறல் அத்தி ஆடுஅணி நசைஇ
நெடுநீர்க் காவிரி கொண்டொளித் தாங்குநின்
மனையோள் வவ்வலும் அஞ்சுவல் சினைஇ
ஆரியர் அலறத் தாக்கிப் பேர்இசைத்
தொன்றுமுதிர் வடவரை வணங்குவில் பொறித்து
வெஞ்சின வேந்தரைப் பிணித்தோன்
வஞ்சி யன்னவென் னலம்தந்து சென்மே!

I have seized you, lord of the wetlands! Do not leave!
When golden-ornamented Nannaṉ with banner-adorned chariots devastated Puṉṉāṭu,
in Pāḻi with streets resonant with the music of the yāḻ,
Āay Eyinaṉ said, 'Fear not!',
and fighting with Miñili of unyielding martial skill,
gave his own life, not leaving his word unfulfilled.
You gave your word, reassuring me before the fierce, implacable deity,
and grasped my soft, rounded forearm, yet you transgressed that word!
Though your loving heart grew ever more,
you do not offer your chest to me, but have become another's!
Now I will not let you go!
Just as the deep-water Kāvērī carried off and concealed
the dark-strengthened Atti, who desired to dance adorned,
leaving the she-monkey [Ātimanti] weeping with eyes streaming cold tears and lamenting greatly,
I too fear that your wife will snatch you away!
Return to me my beauty, which is like Vañci city
of the king of fierce rage who, having attacked with fury
until the Āryas screamed in distress, carved his bent bow emblem
upon the ancient, celebrated northern mountain,
and bound the wrathful monarchs with fetters—and then depart!