Akananuru 397

397

என்மகள் பெருமடம் யான்பா ராட்டத்
தாய்தன் செம்மல் கண்டுகடன் இறுப்ப
முழவுமுகம் புலரா விழவுடை வியனகர்
மணனிடை யாகக் கொள்ளான் 'கல்பகக்
கணமழை துறந்த கான்மயங்கு அழுவம்
எளிய வாக ஏந்துகொடி பரந்த
பொறிவரி அல்குல் மாஅயோட்கு' எனத்
தணிந்த பருவம் செல்லான் படர்தரத்
துணிந்தோன் மன்ற துனைவெங் காளை
கடும்பகட்டு ஒருத்தல் நடுங்கக் குத்திப்
போழ்புண் படுத்த பொரியரை ஓமைப்
பெரும்பொளிச் சேயரை நோக்கி ஊன்செத்துச்
கருங்கால் யாத்துப் பருந்துவந்து இறுக்கும்
சேண்உயர்ந்து ஓங்கிய வானுயர் நெடுங்கோட்டுக்
கோடை வெவ்வளிக்கு உலமரும் புல்லிலை வெதிர நெல்விளை காடே.

"While I praise my daughter's great innocence,
while her mother observes her pride and discharges her duty,
without having the wedding in the festive, broad mansion where drumheads never dry,
he thought: 'Let the wild, bewildered depths where dense rainclouds have departed
and split the rocks be easy for the dark-skinned girl
with ascending creepers spread on her spotted, lined lap!'
Without waiting for the season to soften, the swift, fierce bull-like youth
surely resolved to traverse
the forest where bamboo grains ripen, its thin leaves trembling in the scorching summer wind,
among high, long sky-soaring peaks reaching far aloft,
where a vulture comes to alight on a dark-trunked yā tree,
mistaking for flesh the great stripped red bark of the tooth-brush tree,
whose scaly trunk was gored and deeply wounded by a fierce male elephant shaking in rage."