Akananuru 46

46

சேற்றுநிலை முனைஇய செங்கட் காரான்
ஊர்மடி கங்குலில், நோன் தளை பரிந்து,
கூர்முள் வேலி கோட்டின் நீக்கி
நீர்முதிர் பழனத்து மீன்உடன் இரிய,
அம்தூம்பு வள்ளை மயக்கித் தாமரை
வண்டூது பனிமலர் ஆரும் ஊர!
யாரை யோ? நிற் புலக்கேம், வாருற்று,
உறை இறந்து, ஒளிரும் தாழ்இருங் கூந்தல்,
பிறரும், ஒருத்தியை நம்மனைத் தந்து,
வதுவை அயர்ந்தனை என்ப; அஃது யாம்
கூறேம்; வாழியர், எந்தை! செறுநர்
களிறுடை அருஞ்சமம் ததைய நூறும்
ஒளிறுவாள் தானைக் கொற்றச் செழியன்
பிண்ட நெல்லின் அள்ளூர் அன்னஎன்
ஒண்தொடி நெகிழினும் நெகிழ்க;
சென்றீ, பெரும! நிற் றகைக்குநர் யாரோ?

Tired of standing in the mud, the red-eyed water buffalo,
breaking its strong tether in the night when the town sleeps,
clears with its horns the fence of sharp thorns
and enters the water-rich field, making the fish scatter together,
tangles the hollow-stemmed vaḷḷai creeper, and feeds on the lotus’s
cool blossom where bees hum—O man of such a town!
Who are you to me? Should we sulk with you?
They say you brought another woman to our house
with long, dark hair, glistening, flowing beyond its clasp,
and celebrated a wedding! We will not speak of that.
May you live long, our master! Even if my bright bangles
become loose—like Aḷḷūr rich in stored heaps of paddy,
belonging to victorious Ceḻiyaṉ of the flashing sword-army,
who crushes and ruins enemies in difficult battles with tuskers—
let them become loose! Go, great lord! Who is there to stop you?