Akananuru 47

47

அழிவில் உள்ளம் வழிவழிச் சிறப்ப
வினைஇவண் முடித்தனம் ஆயின், வல்விரைந்து
எழுஇனி - வாழிய நெஞ்சே! - ஒலிதலை
அலங்குகழை நரலத் தாக்கி, விலங்குஎழுந்து,
கடுவளி உருத்திய கொடிவிடு கூர்எரி
விடர்முகை அடுக்கம் பாய்தலின், உடனியைந்து,
அமைக்கண் விடுநொடி கணக்கலை அகற்றும்
வெம்முனை அருஞ்சுரம் நீந்திக் கைம்மிக்கு
அகன்சுடர் கல்சேர்பு மறைய, மனைவயின்
ஒண்தொடி மகளிர் வெண்திரிக் கொளாஅலின்
குறுநடைப் புறவின் செங்காற் சேவல்
நெடுநிலை வியன்நகர் வீழ்துணைப் பயிரும்
புலம்பொடு வந்த புன்கண் மாலை
"யாண்டு உளர்கொல்?" எனக், கலிழ்வோள் எய்தி,
இழைஅணி நெடுந்தேர்க் கைவண் செழியன்
மழைவிளை யாடும் வளம்கெழு சிறுமலைச்
சிலம்பின் கூதளங் கமழும் வெற்பின்
வேய்புரை பணைத்தோள், பாயும்
நோய்அசா வீட, முயங்குகம் பலவே!

Since we have completed our task here
with an unflagging spirit rising ever higher,
rise up now swiftly—may you live, my heart!—
Swimming across the difficult arid wilderness with hostile borders,
where, as the sharp flames with shooting banners roused by the fierce wind
leap upon the slopes of mountain clefts,
crashing against flourishing tops so waving bamboos rattle,
the sound of splitting bamboo nodes frightens the herds of male deer;
and having crossed beyond it,
as the broad sun sinks touching the mountain and disappears,
and women of bright bangles light white wicks in their houses,
while the red-legged male pigeon of short gait
calls to its beloved mate in the tall, wide mansion
in the sorrowful evening that arrives with loneliness—
reaching her as she weeps, asking, “Where could he be?”,
let us embrace her many times, easing the pining sickness
that spreads over her bamboo-like plump shoulders
on the mountain smelling of kūtaḷam on the slopes of the fertile Cirumalai,
where rain clouds play, belonging to generous Ceḻiyaṉ of tall chariots adorned with jewels!