Akananuru 49

49

'கிளியும், பந்தும், கழங்கும், வெய்யோள்
அளியும், அன்பும், சாயலும், இயல்பும்,
முன்நாள் போலாள்; இறீஇயர், என்உயிர்' என,
கொடுந்தொடைக் குழவியொடு வயின்மரத்து யாத்த
கடுங்கட் கறவையின் சிறுபுறம் நோக்கி,
குறுக வந்து, குவவுநுதல் நீவி,
மெல்லெனத் தழீஇயினே னாக, என் மகள்
நன்னர் ஆகத்து இடைமுலை வியர்ப்ப,
பல்கால் முயங்கினள் மன்னே! அன்னோ!
விறல்மிகு நெடுந்தகை பலபா ராட்டி,
வறன்நிழல் அசைஇ, வான்புலந்து வருந்திய
மடமான் அசாஇனம் திரங்குமரல் சுவைக்கும்
காடுஉடன் கழிதல் அறியின் - தந்தை
அல்குபதம் மிகுந்த கடியுடை வியன்நகர்,
செல்வுழிச் செல்வுழி மெய்ந்நிழல் போல,
கோதை ஆயமொடு ஓரை தழீஇத்
தோடுஅமை அரிச்சிலம்பு ஒலிப்ப, அவள்
ஆடுவழி ஆடுவழி அகலேன் மன்னே!

Thinking, ‘She who loved her parrot, ball, and kaḻaṅku beads
is no longer as she was in former days
in her affection, love, tenderness, and nature; let my life end!’,
like looking upon the back of a fierce-eyed milch cow
tied to a nearby tree with its young calf on a short tether,
I approached, stroked her rounded forehead,
and gently embraced her; and my daughter,
with sweat rising between the breasts of her goodly bosom,
embraced me many times! Alas!
If only I had known that she would cross the forest
together with the victorious, tall, noble man, praised by many,
where a weary herd of naive deer, resting in parched shade
and suffering in grievance against the dry sky, chew withered maral—
in the guarded wide mansion of her father, abundant in stored food,
like her own shadow wherever she went,
joining her playmates in garlands and childhood games,
with well-formed tinkling anklets sounding,
wherever she played, I would never have left her side!