Akananuru 50

50

கடல்பாடு அவிந்து, தோணி நீங்கி,
நெடுநீர் இருங்கழிக் கடுமீன் கலிப்பினும்;
செவ்வாய்ப் பெண்டிர் கௌவை தூற்றினும்,
மாண்இழை நெடுந்தேர் பாணி நிற்பப்,
பகலும் நம்வயின் அகலா னாகிப்
பயின்றுவரும் மன்னே, பனிநீர்ச் சேர்ப்பன்,
இனியே, மணப்பருங் காமம் தணப்ப நீந்தி,
"வாராதோர் நமக்கு யாஅர்?" என்னாது,
மல்லன் மூதூர் மறையினை சென்று,
சொல்லின் எவனோ - பாண! 'எல்லி
மனைசேர் பெண்ணை மடிவாய் அன்றில்
துணைஒன்று பிரியினும் துஞ்சா காண்' எனக்
கண்நிறை நீர்கொடு கரக்கும்
ஒண்நுதல் அரிவை "யான் என் செய்கோ?" எனவே!

The sea's roar having died down, and boats having departed,
though swift fish revel in the vast waters of the dark backwaters,
and though red-lipped women spread scandalous gossip,
keeping his long chariot adorned with fine ornaments waiting,
without leaving our presence even during the day,
he used to come constantly indeed, the lord of the cool maritime shore.
Now, swimming through a passion hard to unite in order to depart,
without thinking, 'Who are we to those who do not come?',
if you go in secret to the ancient, prosperous town
and speak, what [will come of it], O bard?—saying, 'Look, at night,
even if one of a pair of the curved-beaked aṉṟil birds nesting in the palmyra by the house
is separated, they do not sleep,'
as tears fill her eyes, concealing them,
the young woman with a bright forehead [asks], 'What shall I do?'