Akananuru 51

51

ஆள்வழக்கு அற்ற சுரத்திடைக் கதிர்தெற,
நீள்எரி பரந்த நெடுந்தாள் யாத்து,
போழ்வளி முழங்கும், புல்லென் உயர்சினை,
முடைநசை இருக்கைப் பெடைமுகம் நோக்கி,
ஊன்பதித் தன்ன வெருவரு செஞ்செவி
எருவைச் சேவல் கரிபுசிறை தீய,
வேனில் நீடிய வேய்உயர் நனந்தலை,
நீஉழந்து எய்தும் செய்வினைப் பொருட்பிணி
பல்இதழ் மழைக்கண் மாஅ யோள்வயிற்
பிரியின் புணர்வது ஆயிற், பிரியாது.
ஏந்துமுலை முற்றம் வீங்கப், பல்வீழ்
சேயிழை தெளிர்ப்பக் கவைஇ, நாளும்
மனைமுதல் வினையொடும் உவப்ப,
நினை - மாண் நெஞ்சம்!- நீங்குதன் மறந்தே.

In the wasteland tract devoid of human traffic, as rays scorch
and spreading tall flames consume the tall trunks of yā trees,
where the slicing wind roars in the bare, high branches,
looking upon the face of his mate who perches hungering for carrion,
the male vulture, with terrifying red ears resembling embedded flesh,
has his wings scorched and blackened in the heat.
In the expansive expanse where tall bamboos tower, prolonged by summer,
if the wealth of work that you strive to achieve, which binds you,
can only be obtained by parting from the dark-complexioned woman
with many-petaled, rain-like eyes, then do not depart!
Embracing her so that the courtyard of her upraised breasts swells
and her choice ornaments with many pendants jingle, rejoicing daily
in domestic duties along with her,
reflect, O worthy heart, and forget leaving!