Akananuru 53

53

அறியாய், வாழி, தோழி! இருள்அற
விசும்புடன் விளங்கும் விரைசெலல் திகிரிக்
கடுங்கதிர் எறித்த விடுவாய் நிறைய,
நெடுங்கான் முருங்கை வெண்பூத் தாஅய்,
நீர்அற வறந்த நிரம்பா நீள்இடை,
வள்எயிற்றுச் செந்நாய் வருந்துபசிப் பிணவொடு
கள்ளிஅம் காட்ட கடத்திடை உழிஞ்சில்
உள்ஊன் வாடிய சுரிமூக்கு நொள்ளை
பொரிஅரை புதைத்த புலம்புகொள் இயவின்,
விழுத்தொடை மறவர் வில்இட வீழ்ந்தோர்
எழுத்துடை நடுகல் இன்நிழல் வதியும்
அருஞ்சுரக் கவலை நீந்தி, என்றும்,
'இல்லோர்க்கு இல்' என்று இயைவது கரத்தல்
வல்லா நெஞ்சம் வலிப்ப, நம்மினும்
பொருளே காதலர் காதல்;
'அருளே காதலர்' என்றி, நீயே.

You do not understand, may you live, my friend!
To fill the gaping cracks struck by the fierce rays
of the fast-moving disc that shines upon the sky, banishing darkness,
the white flowers of the wild muruṅgai scatter through the tall forest;
in the endless, vast expanse withered and devoid of water,
where along the sorrowful path shaded by rough-barked trunk of the uḻiñcil,
through the spurge jungle where a red dog of sharp fangs roams with his famished mate,
the curled-nosed, blind beetle with shriveled flesh inside wanders,
those who pass by stay in the sweet shade of hero-stones bearing inscriptions
for those felled by the archery of maravar warriors with unerring aim;
crossing the fork of the difficult wilderness tract,
with a resolute heart that cannot withhold what is fitting
by ever saying 'there is nothing' to those who lack,
our lover loves wealth more than he loves us—
yet you say, 'Our lover's virtue is grace!'