Akananuru 55

55

காய்ந்துசெலற் கனலி கல்பகத் தெறுதலின்,
ஈந்துகுருகு உருகும் என்றூழ் நீள்இடை,
உளிமுக வெம்பரல் அடிவருத் துறாலின்,
விளிமுறை அறியா வேய்கரி கானம்,
வயக்களிற்று அன்ன காளையொடு என்மகள்
கழிந்ததற்கு அழிந்தன்றோ இலனே! ஒழிந்துயாம்
ஊதுஉலைக் குருகின் உள்உயிர்த்து, அசைஇ,
வேவது போலும் வெய்ய நெஞ்சமொடு
கண்படை பெறேன், கனவ - ஒண்படைக்
கரிகால் வளவனொடு வெண்ணிப் பறந்தலைப்
பொருதுபுண் நாணிய சேர லாதன்
அழிகள மருங்கின் வான்வடக் கிருந்தென,
இன்னா இன்உரை கேட்ட சான்றோர்
அரும்பெறல் உலகத்து அவனொடு செலீஇயர்,
பெரும்பிறிது ஆகி யாங்குப், பிரிந்து இவண்
காதல் வேண்டி, எற் றுறந்து
போதல் செல்லாஎன் உயிரொடு புலந்தே!

Because the scorching sun blazes so that rocks split / along the long sun-parched pathway where the tender shoot of the date palm withers, / and chisel-edged sharp gravel hurts the feet as one treads, / in the forest of blackened bamboo that knows no end: / I do not grieve that my daughter has gone / with the youth who is like a powerful tusker! / But staying behind, I sigh like the bellows of a blacksmith's forge, and grow faint; / with a heart burning as if scorching, / I find no sleep, dreaming dreams: / feeling ashamed of his wound received while fighting / on the battlefield of Veṇṇi against Karikāl Vaḷavaṉ with his bright army, / as Cēralātaṉ sat facing the north to die on the ruined battleground, / the noble ones who heard that grievous, bitter word / underwent the great demise to accompany him to the world hard to attain; / like them, my life that does not go, / abandoning me and departing in longing for my beloved [daughter], / makes me grieve!