Akananuru 57

57

சிறுபைந் தூவிச் செங்காற் பேடை
நெடுநீர் வானத்து, வாவுப்பறை நீந்தி
வெயில்அவிர் உருப்பொடு வந்து, கனி பெறாஅது,
பெறுநாள் யாணர் உள்ளிப், பையாந்து,
புகல்ஏக் கற்ற புல்லென் உலவைக்
குறுங்கால் இற்றிப் புன்தலை நெடுவீழ்
இரும்பிணர்த் துறுகல் தீண்டி, வளி பொரப்,
பெருங்கை யானை நிவப்பின் தூங்கும்
குன்ற வைப்பின் என்றூழ் நீள்இடை
யாமே எமியம் ஆகத், தாமே
பசுநிலா விரிந்த பல்கதிர் மதியிற்
பெருநல் ஆய்கவின் ஒரீஇச், சிறுபீர்
வீஏர் வண்ணம் கொண்டன்று கொல்லோ-
கொய்சுவற் புரவிக் கொடித்தேர்ச் செழியன்
முதுநீர் முன்றுறை முசிறி முற்றிக்
களிறுபட எருக்கிய கல்லென் ஞாட்பின்
அரும்புண் உறுநரின் வருந்தினள், பெரிது அழிந்து,
பானாட் கங்குலும் பகலும்
ஆனாது அழுவோள் - ஆய்சிறு நுதலே!

A red-legged female bird with small, soft feathers / swam with flapping wings across the high, vast sky, / arrived amidst the glowing heat of the sun, and finding no fruit, / remembered the fertile season of fruitful days, and grew faint; / on the withered, leafless, slender twig of an itti tree with a short trunk / where it found no refuge, the long, thin aerial root with a scruffy head / brushed a dark, rough boulder, and tossed by the wind, / swung like the raised trunk of a huge elephant / along the long sun-parched path amidst hilly lands. / While I am alone here, did her choice, delicate forehead, / shedding the great, fine beauty of the full moon of many rays spreading pale moonlight, / take on the hue of the small flower of the ridge gourd? / Like those suffering from fresh, deep wounds / in the tumultuous battle where Ceḻiyaṉ of the flagged chariot and horses with trimmed manes / besieged the ancient harbour of Musiri on the deep sea / and slew elephants that fell dead, / she has broken down greatly, / weeping endlessly, midnight and day!