Akananuru 66

66

'இம்மை உலகத்து இசையொடும் விளங்கி,
மறுமை உலகமும் மறுஇன்று எய்துப
செறுநரும் விழையும் செயிர்தீர் காட்சிச்
சிறுவர்ப் பயந்த செம்மலோர்' எனப்
பல்லோர் கூறிய பழமொழி எல்லாம்
வாயே ஆகுதல் வாய்த்தனம் - தோழி!
நிரைதார் மார்பன் நெருநல் ஒருத்தியொடு
வதுவை அயர்தல் வேண்டிப், புதுவதின்
இயன்ற அணியன், இத்தெரு இறப்போன்
மாண்தொழில் மாமணி கறங்கக், கடை கழிந்து
காண்டல் விருப்பொடு தளர்புதளர்பு ஓடும்
பூங்கட் புதல்வனை நோக்கி, 'நெடுந்தேர்
தாங்குமதி, வலவ!' என்று இழிந்தனன், தாங்காது,
மணிபுரை செவ்வாய் மார்பகம் சிவணப்
புல்லிப் பெரும! செல்இனி, அகத்து' எனக்
கொடுப்போற்கு ஒல்லான் கலுழ்தலின், 'தடுத்த
மாநிதிக் கிழவனும் போன்ம்' என, மகனொடு
தானே புகுதந் தோனே; யான் அது
படுத்தனென் ஆகுதல் நாணி, இடித்து, 'இவற்
கலக்கினன் போலும், இக்கொடியோன்' எனச்சென்று
அலைக்கும் கோலொடு குறுகத், தலைக்கொண்டு
இமிழ்கண் முழவின் இன்சீர் அவர்மனைப்
பயிர்வன போலவந்து இசைப்பவும், தவிரான்
கழங்குஆடு ஆயத்து அன்றுநம் அருளிய
பழங்கண் ணோட்டமும் நலிய,
அழுங்கினன் அல்லனோ, அயர்ந்த தன் மணனே!

The ancient word spoken by many has indeed come true for us, my friend:
"Eminent people who have begotten blameless sons,
whose sight is longed for even by enemies,
shine with renown in this world and attain the next world without blemish!"
Desiring to hold a wedding yesterday with another woman,
wearing fresh ornaments, the man with garlands on his chest passed by this street.
Seeing our bright-eyed little son, who ran stumbling with desire to see him,
as the bells of fine craftsmanship rang out, he ordered, "Hold the tall chariot, charioteer!"
and descended, and without delay embraced him so that his jewel-like red mouth touched his chest.
When he gave him back, saying, "Go inside now, my lord!", the boy refused and wept,
and like the owner of great wealth prevented [from leaving], he came inside himself along with his son.
Ashamed that I had brought this about, I chided him: "It seems this cruel man has troubled him!"
and approached with a stick to strike him. But then,
though the sweet rhythms of sounding muḻavu drums resounded in his [new] bride’s home,
as if calling him, he did not depart,
his old tender affection, bestowed upon us in that assembly of kaḻaṅku games of old, distressing him:
Did he not abandon the wedding he had arranged?