Akananuru 69

69

ஆய்நலம் தொலைந்த மேனியும், மாமலர்த்
தகை வனப்புஇழந்த கண்ணும், வகைஇல
வண்ணம் வாடிய வரியும் நோக்கி,
ஆழல் ஆன்றிசின் நீயே; உரிதினின்
ஈதல் இன்பம் வெஃகி, மேவரச்
செய்பொருள் திறவர் ஆகிப், புல்இலைப்
பராரை நெல்லி அம்புளித் திரள்காய்
கான மடமரைக் கணநிரை கவரும்
வேனில் அத்தம் என்னாது, ஏமுற்று,
விண்பொரு நெடுங்குடை இயல்தேர் மோரியர்
பொன்புனை திகிரி திரிதர குறைத்த
அறைஇறந்து அகன்றனர் ஆயினும், எனையதூஉம்
நீடலர் - வாழி, தோழி! - ஆடுஇயல்
மடமயில் ஒழித்த பீலிவார்ந்து, தம்
சிலைமாண் வல்வில் சுற்றிப், பலமாண்
அம்புடைக் கையர் அரண்பல நூறி,
நன்கலம் தரூஉம் வயவர் பெருமகன்
சுடர்மணிப் பெரும்பூண் ஆஅய் கானத்துத்
தலைநாள் அலரின் நாறும்நின்
அலர்முலை ஆகத்து இன்துயில் மறந்தே.

Looking at your body that has lost its choice beauty, your eyes
that have shed their dark lotus charm, and your stripes of beauty
that have faded beyond recognition, do not plunge into deep grief; desist!
Longing for the rightful joy of giving, eagerly
intent on acquiring wealth, heedless of the summer wilderness path
where herds of wild sambar deer devour the sweet, sour, rounded fruit
of the sparse-leaved, thick-trunked nelli tree, he passed
beyond the ledges cut across by the sky-touching high umbrellas
and well-moving chariots of the Mauryas, to let their gold-adorned wheels roll on;
yet even so, may you live, my friend! he will not delay anywhere,
forgetting the sweet sleep upon your breast with blossoming breasts
that smell of the first blooms in the forest of Āay,
lord of valiant warriors, adorned with radiant gems and immense jewels,
who smashes many fortresses, with many choice arrows in his hand
wrapped around his well-bowed, mighty arc, smoothed with peacock feathers
shed by dancing, tender peafowl.