Akananuru 7

7

முலைமுகம் செய்தன; முள்ளெயிறு இலங்கின;
தலைமுடி சான்று; தண்தழை உடையை;
அலமரல் ஆயமொடு யாங்கணும் படாஅல்;
மூப்புடை முதுபதி தாக்கு அணங்கு உடைய;
காப்பும் பூண்டிசின்; கடையும் போகலை;
பேதை அல்லை - மேதையம் குறுமகள்!
பெதும்பைப் பருவத்து ஒதுங்கினை, புறத்து என,
ஒண்சுடர் நல்லில் அருங்கடி நீவி,
தன்சிதைவு அறிதல் அஞ்சி-இன்சிலை
ஏறுடை இனத்த, நாறு உயிர் நவ்வி!-
வலைகாண் பிணையின் போகி, ஈங்கு ஓர்
தொலைவில் வெள்வேல் விடலையொடு, என் மகள்
இச் சுரம் படர்தந் தோளே; ஆயிடை,
அத்தக் கள்வர் ஆதொழு அறுத்தென,
பிற்படு பூசலின் வழிவழி ஓடி
மெய்த்தலைப் படுதல் செல்லேன், இத்தலை,
நின்னொடு வினவல் கேளாய்;- பொன்னொடு
புலிப்பல் கோத்த புலம்புமணித் தாலி,
ஒலிக்குழைச் செயலை உடைமாண் அல்குல்,
ஆய்சுளைப் பலவின் மேய்கலை உதிர்த்த
துய்த்தலை வெண்காழ் பெறூஉம்
கல்கெழு சிறுகுடிக் கானவன் மகளே.

“Your breasts have formed; your thorn-sharp teeth shine;
your hair has grown fit to be braided; you wear cool leaf garments;
do not wander everywhere with the unsettled maidens;
ancient towns of long heritage harbor attacking spirits;
you must remain under guard; do not step past the entrance;
you are no longer a foolish child—O wise, young girl!
You have entered the age of maidenhood!”
—Because she was told to stay within,
surpassing the close guard of the bright-lit, noble house,
fearing that her secret should become known,
like a deer scented with life among a herd with a sweet-voiced buck,
stepping forth like a doe that has seen the hunter’s net,
my daughter has traversed this arid wilderness
with a youth here who bears a peerless, white spear!
Meanwhile, just as men run after the tumult
when desert bandits rustle the cattle pen,
I could not catch up with their actual persons;
so here, hear my question to you:
O daughter of the hunter in the stony, small hamlet,
who wears a secluded-gem amulet strung with gold and tiger’s teeth,
whose noble pubic mound is draped with rustling, leafy aśoka,
and who gathers white, cotton-topped seeds
shaken down by monkeys feeding on the jackfruit’s choice arils!