Akananuru 8

8

ஈயற் புற்றத்து ஈர்ம்புறத்து இறுத்த
குரும்பி வல்சிப் பெருங்கை ஏற்றைக்
தூங்குதோல் துதிய வள்உகிர் கதுவலின்,
பாம்பு மதன்அழியும் பானாட் கங்குலும்,
அரிய அல்ல-மன் இகுளை! 'பெரிய
கேழல் அட்ட பேழ்வாய் ஏற்றைப்
பலாவமல் அடுக்கம் புலாவ ஈர்க்கும்
கழை நரல் சிலம்பின் ஆங்கண், வழையொடு
வாழை ஓங்கிய தாழ்கண் அசும்பில்,
படுகடுங் களிற்றின் வருத்தம் சொலியப்
பிடிபடி முறுக்கிய பெருமரப் பூசல்
விண்தோய் விடரகத்து இயம்பும் அவர் நாட்டு,
எண்ணரும் பிறங்கல் மானதர் மயங்காது,
மின்னுவிடச் சிறிய ஒதுங்கி, மென்மெலத்
துளிதலைத் தலைஇய மணியேர் ஐம்பால்
சிறுபுறம் புதைய வாரி, குரல் பிழியூஉ
நெறிகெட விலக்கிய, நீயிர், இச் சுரம்
அறிதலும் அறிதிரோ?' என்னுநர்ப் பெறினே.

Even the midnight hour when the serpent loses its strength
because the dangling skin and sharp, curved claws of the large-pawed male bear,
who feeds on termite comb settling on the damp back of the winged-ant mound, strike it,
would not be difficult, O friend! If only one could meet a traveler who would ask:
“You who, so as not to lose your way amid the countless crags
in the land of him where, in sky-touching chasms, echoes
the uproar of a large tree twisted by a cow-elephant
to relieve the distress of her fierce bull elephant fallen in a deep miry hollow,
lofty with vaḻai and plantain trees, upon a mountain slope resounding with bamboos
where the wide-jawed tiger, having slain a huge boar, drags it
so that the slopes dense with jackfruit reek of flesh,
stepped aside slightly as the lightning flashed,
and slowly gathering your sapphire-like five-part hair drenched with drops
to cover the small of your back, and wringing out the tresses,
blocked his path—do you also know this wilderness?”