Akananuru 81

81

நாள்உலா எழுந்த கோள்வல் உளியம்
ஓங்குசினை இருப்பைத் தீம்பழம் முனையின்,
புல்அளைப் புற்றின் பல்கிளைச் சிதலை
ஒருங்கு முயன்று எடுத்த நனைவாய் நெடுங்கோடு
அரும்புஊது குருகின், இடந்து, இரை தேரும்
மண்பக வறந்த ஆங்கண் கண்பொரக்
கதிர்தெறக் கவிழ்ந்த உலறுதலை நோன்சினை
நெறிஅயல் மராஅம் ஏறிப், புலம்புகொள
எறிபருந்து உயவும் என்றூழ் நீள்இடை
வெம்முனை அருஞ்சுரம் நீந்திச் - சிறந்த
செம்மல் உள்ளம் துரத்தலின், கறுத்தோர்
ஒளிறுவேல் அழுவம் களிறுபடக் கடக்கும்
மாவண் கடலன் விளங்கில் அன்ன, எம்
மைஎழில் உண்கண் கலுழ-
ஐய! சேறிரோ, அகன்றுசெய் பொருட்கே?

When the skilled-hunting bear, rising at daybreak, / tires of the sweet fruit on the high branches of the iruppai tree, / like an egret probing buds it tears open the moist-tipped, tall mound / raised through the joint effort of numerous termites in a low-lying nest, / seeking its food; / there, in the dried-up ground split open, hurting the eyes / as the scorching sun beats down, upon a withered, sturdy branch / of a roadside marāam tree, / a swooping kite perches and laments in that endless hot expanse; / crossing that hostile, difficult arid tract, driven by / an eminent noble mind—like Viḷaṅkil of the greatly generous Kaṭalaṉ / who overcomes the clash of shining spears of his foes, slaying their tuskers— / while our kohl-lined, lovely dark eyes weep: / O lord, will you depart for wealth acquired far away?