Atharvavedabrahmana 2.31

2.31

etaddha smaitadvidvāṃsamekādaśākṣamaudgalyaṃ glāvo maitreyo'bhyājagāma sa tasmin brahmacaryaṃ vasato vijñāyovāca kiṃ svinmaryā
ayaṃ taṃ maudgalyo'dhyeti yadasmin brahmacaryaṃ vasatīti taddhi maudgalyasyāntevāsī śuśrāva saḥ ācāryyāyāvrajyācacakṣe duradhīyānaṃ vā
ayaṃ bhavantamavocadye|'yamadyātithi rbhavati kiṃ saumya vidvāniti
trīn vedān brūte bho3iti tasya saumya yo visraṣṭo vijigoṣo'ntevāsī tasmai hvayeti, tamājuhāva tamabhyuvācāsāviti bho3iti kiṃ
somya ta ācāryyo'dhyetīti, trīn vedān brūte bho3iti, yannu khalu
somyāsmābhiḥ sarvve vedā mukhato gṛhītāḥ kathamsa evamācāryyo
bhāṣate kathaṃ nu śiṣṭāḥ śiṣṭebhya evaṃ(1) bhāṣeran yaṃ hyenamahaṃ praśnaṃ
pracchāmi na taṃ vivakṣyati na hyenamadhītīti| sa ha maudgalyaḥ svamantevāsinamuvāca, parehi saumya glāvaṃ maitreyamupasīdādhohi bhoḥ
sāvitrīṃ gāyatrīñcaturviṃśatiyoniṃ dvādaśamithunāṃ yasyā bhṛgvaṅgirasaścaturthasyāṃ sarvvamidaṃ śritaṃ, tāṃ bhavān prabravītviti sa cetsaumya
duradhīyāno bhaviṣyātyācāryyovāca brahmacārī brahmacāriṇe sāvitrīṃ
prāhveti vakṣyati tattvaṃ brūyāt duradhīyānantaṃ vai bhavān maudgalyamavocat sa tvā yaṃ praśnamaprācīnna taṃ vyavocaḥ purā saṃvatsarādārttimārtsyasīti(2)