سندبادنامه 256.4

256.4

ماه در آسمان بوذ ، وحور در جنان ، نو در بیابان چه میکنی ؟ کنیزک گفت : روزی از بالای کوشک نظر می کردم ، حسن روی ، وشکل موی نو دیذم ، کی آفتاب از بور رخسارت خجل شذ ، وماه را از غیرت حمالت پای در گل بماند ؛ بوی مویت بناف آهو رسید ، خون شذ؛ وخون دل من از راه دیذه بیرون آمذ ، عکس رویت بر وی افتاذ ، لعل گشت ؛ عشق جمال تو سایق وحاذب من شذ ، وچون جوهر مغناطیس دل مرا محوذ کشیذ ، چون کاه سوی کهربا، وچون بلبل سوی گل ، روان شذم ، وقدم در راه هاذم ، وروی بکعبهآ وصل آوردم :

The moon belongs in heaven, and the houri in paradise; what are you doing in the wilderness?" The slave-girl
said: "One day I looked out from atop the palace; I saw the beauty of your face and the shape of your hair,
so that the sun was abashed before the light of your cheek, and out of jealousy of your beauty the moon's foot remained stuck in the mire;
the scent of your hair reached the musk-deer's navel and turned to blood; and my heart's blood
came forth through my eyes, the reflection of your face fell upon it, and it turned to ruby; love for
your beauty became my driver and attractor, and like the essence of a magnet drew my heart to itself;
like straw toward amber and like a nightingale toward a rose, I set forth,
stepped onto the path, and turned my face toward the Kaaba of union: