سندبادنامه 366.6

366.6

آمذن کنیزک روز پنجم بحضرت شاه مکر وقانون عذر است بسمع شاه رسیذ ، بفرموذ تا شاه زاذه را بحبس بردند ، وسیاست در تأخیر افگندند آمذن کنیزک روز سجم بحضرت شاه (1/11) چون بوبت دور ایام بروز پنجم رسیذ ، مشغلهآ استغاثت زن بگوش انحم رسیذ ؛ با خوذ گفت : اگر درین حاده تأخیری وتقصیری جایز دارم ، شاهزاذه زبان بگشایذ ، ودر هتک این ستر ، وکشف این د سر سعیها بمایذ . واز بهر آنک جماعت وزرا در رعایت حانب او مبالغتی تمام می نمابند ، وعنایت بیاندازه می دارند ، بذین اعتداد واعتضاد در إهلاک وإعدام من کوشذ ، ودر سمع شاه مصالح دین ودولت تصویر وتقریر کنند ؛ امروز هر تیری کی در جعبه دارم ببندازم ، وهر لعبی کی دانم بازم . پس با ناله ونفیر، ووحه وزفیر، بحضرت شاه رفت ، وبعد از تقدیم خدمت ، وتقبیل خاک حضرت ، وتقریر بنا وتحیت گفت : آفتاب رأی شاه را از رأی وزرای ظالم تیرگی ، وچشم انصاف اورا از صدمات خار حوادث خیر گی مباذ ! اگر چند شاه بتظلم این مظلوم مرحوم نظر عاطفتی نمی فرمایذ ، وبترکیب اقوال باطل وزرا انصاف این خدمتگار قدیم ، کی در حریم این دولت نشو ومما یافته است ، تمی دهذ ، واین واقعهآ شگرف را وربی بمی بهذ ، واین حادثهٔ‌ بزرگ را خرد وحقیر

The Coming of the Slave-Girl on the Fifth Day to the King's Presence
of wile and the code of deceit—reached the king's ear, he commanded that the prince be taken to prison,
and they delayed the punishment.
The Coming of the Slave-Girl on the Fifth Day to the King's Presence
(1/11) When the turn of the cycle of days arrived at the fifth day, the clamor of the woman's cries for help
reached the ears of the stars. She said to herself: "If I permit any delay or neglect in this matter,
the prince will unlock his tongue and exert every effort in tearing this veil and uncovering
this secret. And because the company of viziers show total exaggeration in taking his part,
and have boundless favor [toward him], relying upon this support and reinforcement they will strive for my destruction
and execution, and will depict and set forth in the king's hearing the welfare of religion and state.
Today I will shoot every arrow I have in my quiver, and play every trick I know."
Then, with wailing and lamentation, sorrow and sighing, she went into the king's presence,
and after offering service, kissing the dust of the threshold, and delivering praise and greeting,
she said: "May the sun of the king's judgment never suffer darkness from the judgment of the unjust viziers, nor the eye of his equity
suffer blindness from the impacts of the thorn of misfortunes! Although the king does not cast a glance of favor upon the complaint of this pitied victim,
and, because of the concoction of false speeches by the viziers, does not grant equity to this
longstanding servant who has grown up in the sanctuary of this realm,
and gives no weight to this dreadful event, and holds this momentous disaster small and contemptible,