سندبادنامه 57.1

57.1

ویحک ای صورت منصور به باغی به سرای بل بهشتی که بدنیات فرستاذ خذای بوذه نقاش خرذ در شحرت متواری شذه فراش صما در چمنت نا بروای گفت : آن عرایس نفایس را حلهآ بوش کی تقادم اعوام وتواتر ایام آنرا خلق نگردانذ ، واین ابکار افکاررا حلیهآ ساز کی تعاقب ادوار وبرادف لیل ونهار از انتظام حال آنرا منتشر ومتفرق بتوانذ کرد ، دساجهٔ‌ اورا بترصیع وتحنیس وتشاکل ونوازن واضداد وانداد مطرز وموشح کن وتاج اورا بجواهر زواهر خطاب میمون والقاب همایون خذاوید عالم خاقان معظم رکن الدنا والدین - ادام الله ملکه - مرصع ومکلل گردان کی نو باغبان سرو پیرائی ومشاطهآ عروس آرائی ، بدیذه گرد دامن او برفتم و بزبان معذرت گفت :

"Woe unto you, O victorious form! Are you a garden, are you a palace, / or indeed a paradise that God has sent into the world?
The painter of the intellect has remained hidden in your trees; / the carpet-spreader of the zephyr has become unveiled in your meadow."
He said: "Clothe those precious brides in robes that the passing of years and succession of days
cannot wear out, and fashion for these virgin thoughts ornaments that the revolving of cycles and the succession of night
and day cannot scatter or disperse from their orderly state. Adorn and embellish its brocade with jeweled inlay,
paronomasia, parallelism, balance, contrasts, and correspondences, and
inlay and encrust its crown with the luminous gems of the auspicious address and blessed titles of the lord of the world, the exalted khaqan, Rukn
al-Dunyā wa-l-Dīn—may God perpetuate his kingdom—for you are the gardener who trims the cypress
and the tirewoman who adorns the bride." I swept the dust from his hem with my eyelashes and said with an apologetic tongue: