ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.13

3.13

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཕ་མའི་ཡོན་ཏན་ཤེས་ཤིང་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་བཙས་པར་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྨོན་ལམ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡུམ་གྱིས་ཕྱག་བྱ་བར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཚེའི་དུས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ན་འཁོར་མང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཚིག་འཐུན་པར་ཡུམ་ལྷ་མཛེས་ལ་ལེགས་སོ། །ཡུམ་ལྷ་མཛེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྷ་དང་མིའི་སྟོན་པ་འཇིག་རྟེན་ན་དཔེ་ཟླ་མེད་པ་བཙས་པ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ། །དེ་ནས་དྲི་ཟའི་བུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འདུག་པ་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ཏེ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་སངས་རྒྱས་གང་ན་བར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ཡུམ་ལྷ་མཛེས་འདི་བསོད་ནམས་ཅི་བགྱིས་ན་ཅིའི་རྒྱུ་ཅིའི་རྐྱེན་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བལྟམ་པར་གྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ལེགས་པར་ཉོན་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག་དང་ཁྱོད་ལ་བཤད་པར་བྱའོ། །སྔོན་འདས་པ་གྲངས་མེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕ་རོལ་ན་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་། ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་བླ་ན་མེད་པ། སྟོན་པ་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ངོ་། །སངས་རྒྱས་དེའི་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་ནས་གཟུགས་བརྙན་ལ་ཆོས་སྤྱོད་པའི་བར་དུ་ནུབ་པར་གྱུར་ནས། དེའི་ཚེ་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ཞེས་བྱ་བ་ན་འཕགས་པ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་རི་ཞིག་ཡོད་དེ། རི་དེ་ལ་རང་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་གནས་སོ། །རི་དེ་ལ་དྲང་སྲོང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་གྲངས་མེད་པ་ཞིག་ཀྱང་རི་དེ་ལ་གནས་སོ། །ངས་དེ་ལྟར་འཕགས་པ་དང་དྲང་སྲོང་མང་པོ་གནས་པའི་ཕྱིར། རི་དེ་ཡང་འཕགས་པ་གནས་ཞེས་བཏགས་སོ། །རི་དེ་ལ་དྲང་སྲོང་གཅིག་ནི་རི་དེའི་ལྷོ་ཕྱོགས་ན་གནས་སོ། །དྲང་སྲོང་གཅིག་ནི་རི་དེའི་བྱང་ཕྱོགས་ན་གནས་ཏེ། དྲང་སྲོང་དེ་གཉིས་གནས་པའི་བར་ན་ཆུ་མིག་གཅིག་

The Bodhisattva understood the virtues of his parents, and through his prior aspiration, he knew that the Tathāgata's body had taken birth. In that way, in order to fulfill the aspiration of the Tathāgata, his mother passed away because she did not want to be bowed down to [by the Buddha]. At that time, the entire great retinue spoke in unison to Queen Māyā: 'Sadhu! Queen Māyā, it is exceedingly wonderful that you have given birth to the Tathāgata, the teacher of gods and humans, matchless in the world!' Then the son of a gandharva, Dharmamālā, rose from his seat, arranged his upper robe over one shoulder, placed his right knee on the ground, and bowing with palms joined toward where the Buddha was, addressed the Bhagavān: 'What merit did this Mother Māyā perform? Due to what cause and condition was the Tathāgata born [from her]?' The Bhagavān replied: 'Listen well and hold this firmly in mind; I shall explain it to you. Innumerable and inconceivable eons ago in the past, there appeared in the world a Buddha named Vipaśyin, a Tathāgata, Arhat, Samyaksambuddha, endowed with knowledge and conduct, a Sugata, knower of the world, unsurpassed guide of people to be tamed, teacher, victor. When that Buddha's holy Dharma set, down to the practice of the Dharma of the mere image setting, at that time in the realm of Vārāṇasī there was a mountain called Ṛṣipatana. On that mountain dwelt hundreds of thousands of so-called pratyekabuddhas. On that mountain also dwelt innumerable ṛṣis possessing the five superknowledges. Because so many noble ones and ṛṣis dwelt there, that mountain was named Ṛṣipatana. On that mountain, one ṛṣi dwelt on the southern side of the mountain. Another ṛṣi dwelt on the northern side of the mountain. Between where those two ṛṣis dwelt, there was a spring