ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.29

4.29

རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན། རྔོན་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ངང་པ་མོ་ཁ་ནས་ཁྲག་སྐྱུག་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ཀུན་དགའ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ངང་པ་ལྔ་བརྒྱ་ནི་ད་ལྟར་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ངང་པའི་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ང་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་ཀུན་དགའ་བོས་ད་ལྟར་ང་ལ་ཆགས་པ་ཡང་སྔོན་དང་འདྲའོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱ་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་འཕགས་པ་ཡང་སྔོན་གྱུར་པ་དང་འདྲའོ། །དེའི་ཚེ་ན་ཡང་ལྷ་སྦྱིན་ང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡང་ངས་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྒྱུན་དུ་ཕན་པའི་དོན་བྱས་སོ། །ཆོས་འདི་བསྟན་པའི་ཚེ་ལྷ་དང་མི་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་འབྲས་བུ་དང་པོ་ཐོབ་པ་ནས་འབྲས་བུ་བཞི་པའི་བར་དུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །ལ་ལ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་གྱུར་ཏོ། །གཞན་ཡང་ལྷ་སྦྱིན་ངན་སེམས་མ་ཞི་ནས་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གི་སོར་མོ་བཅུའི་སེན་མོ་རིང་དུ་སྐྱེས་ལ། སེན་མོའི་བར་དུ་དུག་བཅུག་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ན་བར་སོང་ལ་མགོ་བོས་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཞབས་ལ་བཟུང་བའི་ཚེ་སེན་མོ་བཅུའི་འོག་ན་དུག་ཡོད་པས་ཞབས་ལ་བསྐུས་ཏེ། དུག་ལངས་ནས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཚེའི་དུས་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་བསམས་ནས། ཇི་ལྟར་བསམས་པ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ན་བར་སོང་ནས་དེར་ཕྱིན་པ་དང་། ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཞབས་ལ་ལག་པས་བཟུང་སྟེ་དུག་བསྐུས་པ་དང་། དེའི་ཚེ་དུག་དེ་དག་ནི་ཟིལ་དངར་དུ་གྱུར་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་གནོད་པར་མ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་བསམས་པ་ལྟར་མ་གྱུར་ནས་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ད་ལྟར་བྱ་རྒོད་སྤུངས་པའི་རི་ལ་གཅིག་པུ་བཞུགས་ཀྱིས། རི་དེའི་སྟེང་དུ་སོང་ལ་ཕ་བོང་རྦབ་ཏུ་བཏང་ལ་གསད་པར་བྱའོ་སྙམ་བསམས་ནས་རིའི་རྩེ་མོར་སོང་སྟེ་རྦབ་བཏང་བ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་མཐེའུ་ཆུང་རྨས་ཀྱང་ངའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་དགྲ་དང་གཉེན་ལ་མཉམ་སྙོམས་སོ། །གཞན་ཡང་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་སྔོན་འདས་པའི་དུས་

you, Great King. At that time, at that juncture, the one who was the hunter was none other than Devadatta. At that time, at that juncture, the female goose vomiting blood from her mouth was Ānanda. At that time, at that juncture, the five hundred geese were these five hundred arhats. At that time, at that juncture, the one who was the king of geese was myself. Therefore, Ānanda's devotion to me now is just like before. The five hundred arhats soaring into the sky above at that time is also just as it happened before. At that time as well, though Devadatta harmed me, through the force of great compassion I constantly acted for his benefit." When he taught this Dharma, hundreds of thousands of gods and humans attained everything from the first fruit up to the fourth fruit. Some aroused the mind set on unsurpassed, perfect awakening, and others aroused the mind [for the vehicles] up to the śrāvakas and pratyekabuddhas. Furthermore, Devadatta's evil mind was not pacified; he thought: 'I will grow the nails of my ten fingers long, put poison between the nails, go to wherever the Tathāgata is, and prostrate with my head at his feet. When I prostrate and grasp his feet like that, since there is poison under my ten nails, I will smear it on his feet. The poison will rise, and he will without doubt pass away.' Having thought thus, he went to wherever the Tathāgata was, just as he had planned. When he arrived there, he prostrated with his head at his feet, grabbed his feet with his hands, and smeared the poison. At that time, that poison turned into nectar and did not harm the Tathāgata at all. When things did not turn out as Devadatta had planned, he thought again: 'The Tathāgata is now dwelling alone on Gṛdhrakūṭa. I will go on top of that mountain, roll down a boulder, and kill him.' Having thought this, he went to the peak of the mountain and rolled down a boulder. Although the little toe of the Buddha's foot was injured, through the force of my great compassion I remained equanimous toward enemy and friend alike. Furthermore, in the past, Devadatta […]