ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.2

5.2

སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གིས་མངོན་པར་བསྟོད་དོ། །སངས་རྒྱས་བསྟན་པའི་བདུད་རྩི་ལ། །ཉན་པ་ངལ་ཞིང་སྐྱོ་བ་མེད། །ལེ་ལོའི་དབང་དུ་གྱུར་པའམ། །ཕན་པར་མི་འགྱུར་གང་ཡང་མེད། །རྒྱུད་ལྔར་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ནི། །རྙོག་པའི་འདམ་དུ་འབྱིང་བ་བཞིན། །སྲེད་ཅིང་འདོད་པས་བཅིངས་པས་ན། །ཤེས་པ་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་འཁོར། །སྔོན་ཚེ་ཡང་དག་དྲང་སྤྱད་དེ། །སྦྱིན་པ་སྙོམས་པར་མཛད་པས་ན། །སྨིན་མཚམས་མཚན་དང་ལྡན་གྱུར་ཏེ། །འོད་ཀྱི་སྣང་བ་དཔག་ཏུ་མེད། །སྤྱན་ནི་ཟླ་བ་ཚེས་པ་འདྲ། །ཕྱོགས་བཅུའི་ཡུལ་ཁམས་མ་ལུས་གཟིགས། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་སེམས་ཀྱི་མིག །མཐོང་བས་རབ་ཏུ་དགའ་བར་འགྱུར། །དེའི་ཚེ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱ་སྟོང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བསྟོད་ནས་མགོ་བོས་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ལན་བརྒྱ་སྟོང་གི་བར་དུ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་ལྷ་རྣམས་དང་ཀླུ་དང་། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་ཀྱི་ཧུད་ཀྱི་ཧུད་འཇིག་རྟེན་སྟོངས་སོ། །ཨེ་མ་འོ་ཨེ་མ་འོ་འཇིག་རྟེན་སྟོངས་སོ། །རེ་སྡུག་རེ་སྡུག་འཇིག་རྟེན་སྟོངས་སོ། །རིན་པོ་ཆེ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གྲུ་ཟམ་ཞིག་གོ། །བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་ཆག་གོ། །རིན་པོ་ཆེ་དམ་པའི་རྒྱལ་མཚན་འགྱེལ་ལོ། །བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉི་མ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་རི་ཕག་ཏུ་ནུབ་བོ། །དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། འཁོར་མང་པོ་ཐམས་ཅད་དངངས་ནས་ལུས་ཀྱི་བ་སྤུ་ཀུན་ལངས་པ་ཙམ་དུ་སྐྲག་པར་གྱུར་ཏོ། །ཉི་མ་ཡང་འོད་མི་གསལ་ཞིང་རི་རྣམས་ཀྱང་འགྱེལ་ལོ། །ས་ཆེན་པོ་ཡང་རབ་ཏུ་གཡོས་སོ། །དེ་ནས་ཤཱ་རིའི་བུས་འཁོར་མང་པོ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་སྨྲས་སོ། །བདག་གིས་སངས་རྒྱས་སྐུ་མཐོང་བ། །བཙོ་མ་གསེར་གྱི་རི་བོ་འདྲ། །མཚན་དང་ཡོན་ཏན་ཀུན་འགགས་ཏེ། །མིང་ཙམ་འབའ་ཞིག་ལུས་པར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །བརྩོན་འགྲུས་དབང་དུ་འབད་པར་བྱ། །དགེ་བའི་ལས་རྣམས་གདམ་བྱ་ན། །མྱ་ངན་འདའ་བ་མཆོག་ཏུ་བདེ། །དེ་ནས་ཤཱ་རིའི་བུས་འཁོར་མང་པོ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཐུ་མངོན་དུ་

verses:
'Listening to the nectar of the Buddha's teaching,
One is never tired or weary;
One never falls under the power of laziness,
Nor is there anything that is not beneficial.
In the ocean of saṃsāra of the five destinies,
Like sinking into turbid mud,
Because of being bound by craving and desire,
Due to lack of knowledge, the world wanders in cyclic existence.
In past times, practicing straight and true,
Because you gave gifts equanimously,
You possess the mark between the eyebrows,
Whose radiance of light is immeasurable.
Your eyes are like the crescent moon,
Viewing without remainder the regions of the ten directions;
They are the eye of the mind for all wandering beings,
Seeing them brings great joy.'
At that time, Śāriputra praised the Tathāgata with hundreds of thousands of verses, bowed his head to his feet, circumambulated him up to hundreds of thousands of times, and said to the gods, nāgas, humans, and non-humans: 'Sons of good family, alas, alas! The world is emptied! Ah, alas! The world is emptied! How pitiful, how pitiful! The world is emptied! The boat and bridge of the precious sublime Dharma are destroyed! The tree of unsurpassed awakening is broken! The sublime precious banner has fallen! The sun of the unsurpassed Buddha has set behind the mountain of the great parinirvāṇa!' When he spoke thus, the entire great assembly was terrified, becoming frightened to the point of their body hairs standing on end. Even the sun lost its clear radiance, mountains collapsed, and the great earth shook violently. Then Śāriputra spoke these verses to the great assembly:
'I behold the body of the Buddha,
Like a mountain of refined gold;
All marks and qualities will cease,
And only a mere name will remain.
In order to emerge from the three worlds,
One should strive to master diligence;
If one chooses virtuous deeds,
Passing into nirvāṇa is supreme bliss.'
Then Śāriputra, having inspired the great assembly, manifested the power of miracles