ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.4

5.4

ནས་ལུས་བསྲེགས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་འཁོར་མང་པོའི་རྣམས་ཡིད་ལ་གཅགས་ནས་མིག་མི་འཛུམས་པར་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་ལྟ་ཞིང་སྐད་ཆེན་པོས་ཆོ་ངེས་བཏབ་སྟེ་ལུས་ལ་ས་རྡུལ་གྱིས་གོས་པར་གྱུར། ཉི་མ་ཡང་འོད་མི་གསལ་ཞིང་གནམ་ས་ཡང་ཆེར་གཡོས་སོ། །དེ་ནས་འཁོར་མང་པོས་ཤཱ་རིའི་བུའི་རུས་པ་བསྡུས་ཏེ་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་ཏེ་མཆོད་པ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་འཁོར་མང་པོ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་ནི་ཤཱ་རིའི་བུ་དྲན་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སེམས་གདུངས་ནས་མྱོས་ཤིང་འཐོམས་ཏེ་དྲན་པ་ཉམས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐུགས་རྗེའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཤཱ་རིའི་བུར་སྤྲུལ་ནས་འཁོར་གྱི་ནང་ན་འདུག་པར་བྱས་ནས་འཁོར་མང་པོ་དེ་དག་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་མཐོང་ནས་མི་དགའ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་ནས་ཕྱིར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལྟར་དགའ་བའི་སེམས་སུ་གྱུར་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་འཁོར་མང་པོ་ཐེ་ཙོམ་དུ་གྱུར་པ་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། སངས་རྒྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་རྒྱུ་ཅིའི་རྐྱེན་གྱིས་ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བས་སྔར་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཏེ་འཁོར་མང་པོ་མི་དགའ་སྟེ་མྱ་ངན་བྱེད་པར་འགྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་དང་། འཁོར་མང་པོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ད་ལྟར་འདི་འབའ་ཞིག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བས་མྱ་ངན་ལས་སྔར་འདས་པར་མ་ཟད་དེ། སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་ང་སྔར་འདས་པ་མཐོང་བར་མི་བཟོད་ནས་སྔར་འདས་སོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་སངས་རྒྱས་ལ་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་ཤཱ་རིའི་བུ་སྔར་འདས་པའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱེད་ལེགས་པར་ཉོན་ཅིག །སྔོན་འདས་པའི་དུས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པའི་ཕ་རོལ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན། ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ཞེས་

and, consuming his body in flames, passed into nirvāṇa. At that time, the multitude of the assembly, grieved at heart, gazed at Śāriputra with unblinking eyes, wailed aloud with laments, and their bodies were covered in dust. The sun lost its brilliance, and heaven and earth trembled violently. Then the great assembly gathered Śāriputra's bones, erected a stūpa, and made offerings. At that time, hundreds of thousands of the multitude, longing for Śāriputra and tormented by sorrow, became dazed, bewildered, and lost consciousness. Then the Tathāgata, through the force of his compassion, emanated himself as Śāriputra and sat among the retinue. When the great assembly saw that Śāriputra, their suffering of unhappiness was pacified, and they rejoiced once more. Having attained such joyful minds, they all aroused the mind toward unsurpassed, complete awakening. Then Ānanda, knowing through the Tathāgata's blessing the doubts arising in the mind of the great assembly, rose from his seat, arranged his upper robe over one shoulder, placed his right knee on the ground, bowed with palms joined, and said to the Buddha: "Bhagavān, what was the cause and what was the condition that Śāriputra passed into nirvāṇa before the Tathāgata, causing the great assembly to be unhappy and mourn?" The Bhagavān addressed Ānanda and the great assembly: "Not only has Śāriputra passed into nirvāṇa before the Tathāgata in the present time; in past times as well, unable to bear seeing me pass away before him, he passed away before me." Then Ānanda asked the Buddha: "Bhagavān, in past times, how did it happen that Śāriputra passed away first?" The Bhagavān said: "Listen well! In the past, beyond incalculable eons, at that time and in that age, there was a land named Vārāṇasī.