འཕགས་པ་དམ་བ་ཞ་གཉས་པ་ཞས་བྱ་བའ་མད 1

1

༄༅། །རྒྱ་ནག་སྐད་དུ། ཧྥོ་བ་ཤོ་ཟ་ཤཱི་ཨི་ལ་ཊཱད་ཀྱིང་། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་དུམ་བུ་ཞེ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་མཛད་དེ་འདི་ལྟར་དགོངས་སོ། ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ནི་ཁྱད་དུ་འཕགས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆེན་པོ་ལ་གནས་ནས་བདུད་སྟེ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་པས། ད་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་དགོངས་ཏེ། དྲང་སྲོང་ལྷུང་བ་རི་དྭགས་ཀྱི་ནགས་སུ་གཤེགས་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་ཤེས་ཀཽ་ཎྜི་ནྱ་ལ་སོགས་པའི་ལྔ་སྡེ་ལ་བདེན་བཞིའི་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བས་དེ་དག་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལ་བཀོད་པར་མཛད་དོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་གཞན་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དྲུང་དུ་ལྷགས་ཏེ་རང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པས་དེ་དག་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ག་ལ་བ་དེ་ལགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་གཏད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ལ་གུས་པས་མཉན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དམ་པའི་ཆོས་དུ་མ་བུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གསུངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་བ། ཉེ་དུ་དག་སྤངས་ཁྱིམ་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཏེ་བསླབ་པ་ལ་གནས་ནས་སེམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་བྱེད་ཅིང་འདུ་མ་བྱས་པའི་ཆོས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་དགེ་སྦྱོང་ཞེས་བྱའོ། །ཁྲིམས་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་མ་ལུས་པ་ལ་གནས་ཤིང་བརྩོན་པས་བདེན་པ་བཞིའི་ལམ་འབད་པས་བསྒྲུབས་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱས་པ་ལ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་བ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་སྟེང་གི་ནམ་མཁར་འཕགས་ཏེ་རྫུ་འཕྲུལ་དང་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམས་ཀུན་ནས་གཡོ་བར་ནུས་པ་དང་། ཚེའི་འདུ་བྱེད་ཀྱང་ཇི་འདོད་དུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ནུས་པའོ། དེའི་འོག་མ་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་ངོ་། །

In the language of China: Fo shuo si shi er zhang jing. In the language of Tibet: 'Phags pa dum bu zhe gnyis pa zhes bya ba'i mdo (The Noble Sūtra of the Forty-Two Sections). Homage to the Triratna! At that time, the Bhagavān, having realized unsurpassed bodhi, thought as follows: 'Detachment and complete pacification are supreme. Abiding in great samādhi, I have vanquished all the māras. Now, in order to liberate sentient beings, I should turn the dharmacakra.' With this thought, he proceeded to Ṛṣipatana Mṛgadāva, where he turned the dharmacakra of the caturāryasatya for the pañcavargīya, including the venerable Ājñātakauṇḍinya, and established them in the path and its results. Then other bhikṣus approached the Bhagavān and asked him about their own minds' discursive thoughts. As the Bhagavān expounded [the Dharma] accurately, they were thoroughly liberated from their mental discursive thoughts. Joining their palms toward the direction of the Bhagavān, they listened reverently to what the Bhagavān taught. At that time, the Bhagavān spoke this Saddharma known as the Forty-Two Sections. The Bhagavān declared: 'One who has renounced kinsmen, gone forth from the household life in pravrajyā, abides by the training, perceives the true nature of mind, and realizes the asaṃskṛta dharma is called a śramaṇa. One who adheres to all two hundred and fifty-three rules of discipline without exception, diligently practices the path of the caturāryasatya with perseverance, and makes [the mind] entirely pure is called an arhat.' Furthermore, the Bhagavān declared: 'An arhat can ascend into the sky above, display various miracles and emanations, shake world realms completely, and control his lifespan at will. Next below him is the anāgāmin.'