Riyāḍ al-inshāʾ p9

p9

"و قراضهٔ از کان معانی بسورت آتش طبع در دارالضرب ضمیر مسبوك می ساخت ، و صفحهٔ بیان آن را باسم شریف سلاطین و اخوان مسکوك می داشت ، و در نظر صرافان بازار دانش سره می نمود ، و بر محک خاطر اهل فضل و بینش از سمت ثنا بے بهره نبود ، و در هر طرف که وارد می شد کواکب مناقب و محامد از مطالع السنهٔ افاضل و اماجد ظاهر می گشت اگر چه در مقابله کلام بلغای عالی مراتب تقابل سیف قاضب و مخراق لاعب است ، اما ابکار معانیٔ جمیله اش در حلی و حلل عبارات جزیله از نتائج خاطر این فقیر است، ولآلی تراکیب و زواهر اسالیبش از شآبیب ضمیر این حقیر چه بعرایس افکار حسن و وشاح افصاح افاضل زمن قلم تصنیف و طومار تالیف بدست گرفتن ، و بلباس کسان میان افاضل و اکابر زمان دعوی قوت انشا و اختراع کردن عین ننگ و عار و محض شین و شنار است و با وجود آنکه بحر کرم وجود حضرت واجب الوجود از لآلی فیض مملو است و افاضت دیم کرمش بر مفارق تمام امم امری مرجو ، دیدهٔ مع پر فراید قلایدهٔ خواطر اذکیاء داشتن ، و صورت عروس شهرت و ناموس خود را بآن آراستن ، شیوۀ کسی است که گنجینهٔ مخترعات مردم را قبله ساخته بمال مقروض مستعار میان متمولان رستهٔ بازار افتکار دستار افتخار و استکبار بر فرق عجب و پندار نهد ، و چهرهٔ دعوی ابداع و انشا را بدست مشاطه طباع کسان موشح و موشی سازد ـ نه طریق این فقیر که سباح تیار بحار فیض الهی است ، و سیاح دیار کرم نامتناهی الخ ـ ( دیباچه ، صفحات ۳ ، ۱ ـ ۱ )