Akhbar al-akhyar 220

220

نقل است که وقتی شخصی رقعهای نوشت که خط او1 به غایت مغشوش بود و به دست شیخ داد، شیخ را در مطالعهآ او درنگی واقع شد. فرمود: مولانا این خط شماست؟ مولانا به معذرت پیش آمد و گفت: آری مخدوم، خط بنده طبعی است. شیخ تبسم نمود و گفت: زهی طبع. نقل است که وی پیش از رحلت چهل روز طعام نچشید و در آخر وقت که از عالم میرفت میگفت که وقت نمازشده است و من نمازگزاردهام؟ اگر میگفتند که شما نماز گزاردهاید، میفرمود که بار دیگر بگزاریم. هر نماز را مکرر2 میگزارد و میفرمود: میرویم، میرویم، میرویم. به اقبال خادم میفرمود: اگر چیزی در خانه از هیچ جنس نگاه دارد، فردای قیامت عهدهآ جواب حضرت عزت باشد. خادم همه را بداد، مگر غله که چند روزهآ علوفهآ درویشان بود. فرمود: این مرده ریگ چه نگاه داشتهای؟ این را نیز بدرکن، و در خانه جاروب ده. در حال انبار خانهها را گشادند و جهانی جمع شدند و غارت کردند. بعد از آن خادمان3 عرضه کردند که حال ما مسکینان بعد4 مخدوم چه خواهد شد؟ فرمود که شما را در روضهآ من چندان برسد که کفاف باشد. گفتند: میان ما قسمت حاصل که کند؟ فرمود: کسی که از سر نصیب خود برخیزد. وفات او بعد طلوع آفتاب روز چهار شنبه هیژدهم ماه ربیع الآخر سنهآ 5725 خمس وعشرین و سبعمائة، رحمة الله تعالی علیه.