Mahabharatam Kilippattu p28
Mahābhāratam Kiḷippāṭṭu p28
- Language
- Malayalam
p28.1
ന്നെന്നതവൻ ഓത്തെന്നുചൊൽകയുമൊത്തെ ന്നതുകേൾക്കും നീചനാന്നീതിച്ചെയ്തൊരുഫലത്തി ന്മേൽ തത്രചതിച്ചുകിൽക്കൊണ്ടിതതെന്നെയും ഇത്തരംമാരുതിചൊൽകയും തൽക്ഷ്ണമുത്ഥിതനാകും ബലഭദ്രർക്കണ്ടന്നെരം തെരെഹലവുമുസല വുംകൈക്കൊണ്ടുചെല്ലത്തകൊല്ലുമുഴക്കുന്നത ന്നെരം വീരഭദ്രൻപണ്ടു ദക്ഷിനെക്കൊല്ലുവാൻപി ണ്ടാട്ടഭ്രൂടിയടുക്കുന്നതുപൊലെവെഗാലടുക്കു ന്നതുകണ്ടുമായവൻ യൊഗെശനായുള്ളൊരൺ ഗസ്ഥനിശ്ചരൻ തത്സമക്കു തലൊക്കിനാഥ ൻവരൻഭൊഗിന്ദ്രഭാഗശായൻമധുരിപു സവ്വിൽപ്പുമാൻ പുരുഷൊത്തമന്മഹ്യയൻഅ ച്യുതൻമനസ്സുമൂർത്തിപരമപരൻകൊങ്കൺ ഗൊകുലനായകൻകെശവൻ രാമനെച്ചെന്നു മുറുകത്തഴുക്കിനാൻ ബന്ധുക്കളായ നാമൊന്നി ന്നുക്കൂട്ടരുതെന്നു കൊപത്തിനുകാരണം ചൊ ക്കണം നമ്മുടെ തരുഭഗിനി തന്മക്കളാമായുള്ള നാദികളെനമ്മറിയെണം പിന്നെസുഭദ്രയെ വെട്ടതുമല്ല്ക്കുനൻനന്നനങ്ങിഞെപ്പിൽ ചെ രട എങ്ങണ്മെ കൊണ്ടുംകൊടുത്തുംനൽന്മാർക്കു വാഴ്ചകളുണ്ടാക്കുന്നു ഇതെന്നറിയെണമെ പിന്നെ വിശേഷിച്ചു തങ്ങളിലുള്ളതിനൊന്നി നും പൊവാനവകാശമില്ലെന്നാം. സുയൊധനത്തി ന്നു കൊള്ളിട്ടതിൽ പിന്നെ ആകുയം തൊട്ടിട്ടില്ളെ ന്നാണെന്നറിയെണം.
p28.2
ധമ്മതന്ത്ര്യന്റെ നി ക്കാഗൌനസ്യ നന്നാകി പാണ്ഡവന്റെ തെങ്ങി ഷെന്തിനെന്തഹൊ ഇത്തന്മധവഞ്ചാ ന്നെന്ന വചനത്താൽ ചിത്തം കലങ്ങി ബലഭദ്രനും ചെവന്നവൻ-കൊല്ലുമറുഞ്ചുവലരെയും പൊ രതിൽ നല്ലുമാനില്ല മാറത്തെ തിങ്ങിനെക്ഷൌ ഗ്രമല്ലെ തമൌഅതിശൌക്യത ചെറുഗ്രമാമുള്ള തൊ കണ്ടുപൊവുക്ക ദുഖമുണ്ടാഗദൌങ്ക ടക്കപ രണ്ടി കണ്ടില കൊള അതിശൌക്യ മാ രുതി- എന്നതുകൈട്ട ദുശ്ശെഷ മുക്കുന്നു നന്ന നന്നിച്ചിത കണ്ടയ മുഗ്രജൻ എത്രത്ഥമതി ശെയക്ക സുയൊധനൻ നിത്യാനദ്ദീഷചരനി ല്ലാതെയാക്കുമെ താനൊന്നിത്തരം ചെയ്യുന്ന കമ്മങ്ങൾ താനൊനന്ദിവിഴ്ച്ചുമറിഞ്ഞാലും വെണ്ടതതങ്ങളിൽ ചെക്കാലുമെന്തന്നാം വെണ്ടു തടഞ്ഞുകൊന്നെവരുംനില്ക്കയും-ഇത്ഥംഹൃദ്യം കെട്ടുരമന്തിരുപടികല്പിച്ചുഭീമനെനൊക്കി നടകൊണ്ടാൻ ദ്വാരാവതിയിലെഴുനെള്ളിനെ ന്നിനാൻ ഭാരങ്ങളൊടുങ്ങീടെന്ന രാമനുംധമ്മത്തുഷ്ണാരശൌംഭൂമിഞ്ഞതയാത്രിയെ വാഴുകയഞ്ജനംണന്ന കീത്തിമാനായപൂങ്കൊ ദരഞ്ചൊല്ലിനാൻ ആസ്ഥാകാലമെന്നുരുനാ രായണനൊടുംവന്ദിത്വപുംകുംയിങ്ങിരുന്നെ ന്നരം വന്നീലവാത്മജമെതമെസ്വന്തംങ്കംചെന്താമരക്കണ്ണനപ്പൊഴുതാൻചെക്കാനഞ്ചെ ഞ്ഞളിഞ്ഞൂരിയാടാത്തതഞങ്ങൾ പറംത്തെല്ലി ഞ്ഞീതൈനിക്കെന്നറിഞ്ഞാലും-മാരുതി ചെയ്തത നണ്ണെന്നനിണ്ണയം-വെള്ളിലതിക്കളെക്കൊന്നെ പുക്കുപ്പുക വീരനായ്ള്ളൊരു ഇവമ്മാങ്കയ്യത്തെന്നി ത്തരംവാക്കുകൾകെട്ടു കൊണ്ണനരം മന്നവമ്മാരും നടന്നുതുടങ്ങിനർ-കണ്ടുത്വണെന്നൊരുദെവാ ദികൾതങ്ങളും കൊണൽനെർവണ്ണനെവർ ത്തിനടന്തത-ദുന്ദുഭിശബ്ബാദി ബഹുാരവത്തൊ ടൂന്നന്ദാത്മജനായ നാരായണനൊടും ആശി ഷ്വചനവും ചൊല്ലി മുഴങ്ങൊന്നൊരുസുരന്മാരെ രൊടുമൊഹിച്ചു പാണ്ഡവര് സത്വരം കെ നില പൂക്കൊരനന്തരം ബുന്ധികൊണ്ടു പൊ disappointe[d] ഴികെണ്ടാ ജളപാദിയും പൂത്തതൊനൌറവന്തൻ ടെ കൈനില തന്നില് സമസ്തവനത്തിൽ നിന്നി ട്ടെനവൻ എല്ലാവരും തെരിൽ ഇറങ്ങി നാർ മല്ലഹിതന്മാർ മക്കൾ ചെകികെന്നൊരു മുഖി ലൊഞ്ചു നിയർജ്ജുനപിന്നെന്തൻ സത്വർക്കൊ ന്നൂത്ര സമസ്സൊ കിറങ്ങിനൻ.
p28.3
ഭക്തരിൽ മുമ്പ നായ്ക്കള്ള ഹനുമാനും ചിത്തതെങ്കിഞ്ഞിതങ്ങി ട്ടേനൻ ഭൂമിയിൽ - നാരായണനസ്സിലെ ശാന്തി താപടി തെരിൽ നിന്നപ്പൊഴെ പശിതിറങ്ങിന ൻ വെന്ത തീറായി തതെ അതൃതനെന്നു. ചെന്താ ർടിയെണ വന്ദിച്ചു ഫല്ഗുനൻ എന്തീതിക്കാ Crishna's രണ നാരായണഹരെ ചെന്താരിൽ ഉള്ളത departure ൻ പൂണ്ണ വിലാസമെ പുത്ര മിത്രു വിജയ മ ഹാരഥമിത്രു നാളും മുദാ കാത്തു ഞനെടൊ അസ്ത്ര മാഗെനയും ദരദ്വാജ നന്ദനൻ കുന്ധനാ യൈക്കുകകൊണ്ടിതു വെന്തതാം നാടുന്നുഗര വും ധന്ധ്യനമദിയും വീടുമ്പില്ളയവും പണ്ഡ വർക്കു തുണായ്ക്കി ദന വിദ്വാരെ പരിപാലിച്ചു ഗ കൊള്ളുവാന്തക്കതില്ലപുരത്തിങ്കൽവെ കാ ധൃതരാഷ്ട്ര നൃപനെയും മന്തികെചെന്നു ഗാന്ധാരിയെത്ത ന്നെയും കണ്ടു പറയേണമിന്നു തന്നെയെന്നുകൊണ്ടു ൽനെർ വണ്ണനടനെ യുതൊളിനാൻ ഭാരതകർത്താപരാ ശരനന്ദനൻ പാരാതെ ചെന്നു ധൃതരാഷ്ട്രനെക്കണ്ടു നാശം കുലത്തിന്നി വരുത്തായ്കയെന്നാശു പറഞ്ഞു ബൊധിപ്പിച്ചു പൊകുമ്പൊൾ കണ്ണനും പൌരണി തമൊക്ഷ്ണനായ കൃഷ്ണന്മലരടികൂപ്പി നാനാദരാൽ പിന്നെയുൾപ്പൂകിനഗരമകംപുക്കു വന്ദിച്ചിതു ധൃതരാ ഷ്ട്രരെ മാധവൻ കാണ്ണുന്നിതങ്ങൊടുകരഞ്ഞുകരഞ്ഞു ടൻചെന്നു തൊഴുതു ഗാന്ധാരിതനെയും മക്ക ൾമറിച്ചുകരഞ്ഞുചുംബിച്ചു തന്നുൾക്കനം തീർത്തിരിക്കു ന്നവന്തന്നൊട ദുഃഖം കെടുപ്പതിനാശു ചൊല്ലീടു ന്നവൻ.
p28.4
ദുഷ്കരമെൻ പുത്രക്കൊക്കെ മുൻ പരൻ നിയ മല്ലെ കൃഷ്ണീസംസാരമൊക്കെ അനിത്യമാകുന്നു നിശ്ചയമിശ്വരൻ മുന്നമെവന്നു ഞാൻ നിന്നെ ട്ടുമന്നുവേണെന്നി വണ്ണം വരുമെന്നു സാദരം നാട്ടിലൊന്നാനുമില്ലങ്ങൾ തൊറ്റനടന്നീടിലും ബന്ധുവസിച്ചുകൊള്ളാമെന്നും നിന്നൊടു തന്നെ തീരന്നു പറഞ്ഞു പരന്നതതൊന്നിതിനല്ലൊവി ധിമതം ഇന്നതിനെങ്ങനെയല്ല ചൊല്ലുവാൻ ഒന്നിച്ചിരിക്കനിപാണ്ഡവന്മാരൊടുംനിങ്ങൾക്കവ രൊഗതിയെന്നറകെണം നിങ്ങളെഒഴിഞ്ഞു് വക്കുംഗതിയില്ലെതും.നല്ലതവക്കുംവരുമ്പ്രകാരം നിണക്കല്ലെകൺഗാന്ധാരിയുമാക്കിനി കൊള്ളുമ വരെയുംശ്വസനമാഹിനിചെല്ലാക്കിൽഞാനങ്ങു നിണ്ണയന്ദ്രൂപതെ ആരുഷവിന്നെയൊരുഗതി കൂടാതെപമ്മിയിരിക്കുമാറാകുംഭവാന്നിതി.എ ന്നയതിന്നയച്ചിട്ടുകിള്ളെന്നങ്ങാൻമന്നവപാ ണ്ഡുസുതന്മാരെരക്ഷിപ്പൻഅങ്ങിനെയത ക്കിലെന്നു വരുഞ്ചൊന്നാർ.മംഗലങ്കിയുകൃ ഷ്ണന്നമെന്നായത്രെയുംചൊല്ലിവിതങ്ങിടെ dury. എഴുനെള്ളിച്ചാത്മാദികൾക്കൊപ്പംഗ്രമതിങ്ക the battlefield നൊരുപാഹിസുയൊധനകാലുമൊടിഞ്ഞുസന്ത p. 357 പംകലന്നുകിടക്കുന്നതനെരം.കണ്ടതയൊട്ടു കരഞ്ഞുവരുന്നിതകണ്ഡിതസഞ്ജയന്തന്നെ യൂമാകലാൽചെന്തലെയെറികെകിരുന്ന വൻതന്നെയണച്ചുതഴുകിസുയൊധനൻകണ്ണു നീരൊലൊലവിയുന്നതുകണ്ടുഖിന്നതയൊടു തടങ്ങിതസഞ്ജയൻമന്നവൻഗവൽഗണിയൊ ടൊക്കണ്ണുനീർമന്ദമന്ദന്തുടിച്ചിനാനന്തരം.
p28.5
യുദ്ധപ്രകാരവും മൂരുതിയെക്കൊരുപുത്രനുണ്ട മരിച്ചിട്ടുണ്ടൊയനൻ മാനമൊ ഭാദികളെറ യുണ്ടാകയാൽ ഞാനെന്തുകാരണമായെനീതി) നെല്ലും കണ്ണുംപൊടിഞ്ഞുവയസ്സുകൈരെ റും ഖിന്നനായ്ക്കണ്ണുമൊക്കമറിച്ചതൻനടുമ്പൊ രവശപ്പെട്ടു വിഷ്ണൺനയാടൽ പൂണ്ടൊരുവി ത്തുറുതന്നൊടുനിചൊല്ലുക പൊരിൽ മരിച്ചിതു ഞാനെന്നു ചൊല്ലെയ്കമെന്നുടെ മത്തൊരുതന്തെ ടും മാരുതിയെന്നെഴുതിച്ചപ്രകാരംതന്നെ വരങ്കപിതഞ്ചൊ ചൊല്ല് നീ വിശ്വാസമുള്ളൊരു തുതനെവിട്ടുനഗ്നസ്ഥമാദികളെല്ലാമാറ്റി ക്ക ഷിതിബലമെന്നാത്മനാരായണഹരെനാ രായണഹരെനാരായണഹരെയെന്നു പറ കായ്കുവെണമെന്നാകിലടുത്തൻചൊൽവ നന്നാനന്ദണ്ടാടതന്നാപ്രമാനിച്ചു കിട്ടുമല്ലൊ