Mahabharatam Kilippattu p28.2

p28.2

ധമ്മതന്ത്ര്യന്റെ നി ക്കാഗൌനസ്യ നന്നാകി പാണ്ഡവന്റെ തെങ്ങി ഷെന്തിനെന്തഹൊ ഇത്തന്മധവഞ്ചാ ന്നെന്ന വചനത്താൽ ചിത്തം കലങ്ങി ബലഭദ്രനും ചെവന്നവൻ-കൊല്ലുമറുഞ്ചുവലരെയും പൊ രതിൽ നല്ലുമാനില്ല മാറത്തെ തിങ്ങിനെക്ഷൌ ഗ്രമല്ലെ തമൌഅതിശൌക്യത ചെറുഗ്രമാമുള്ള തൊ കണ്ടുപൊവുക്ക ദുഖമുണ്ടാഗദൌങ്ക ടക്കപ രണ്ടി കണ്ടില കൊള അതിശൌക്യ മാ രുതി- എന്നതുകൈട്ട ദുശ്ശെഷ മുക്കുന്നു നന്ന നന്നിച്ചിത കണ്ടയ മുഗ്രജൻ എത്രത്ഥമതി ശെയക്ക സുയൊധനൻ നിത്യാനദ്ദീഷചരനി ല്ലാതെയാക്കുമെ താനൊന്നിത്തരം ചെയ്യുന്ന കമ്മങ്ങൾ താനൊനന്ദിവിഴ്ച്ചുമറിഞ്ഞാലും വെണ്ടതതങ്ങളിൽ ചെക്കാലുമെന്തന്നാം വെണ്ടു തടഞ്ഞുകൊന്നെവരുംനില്ക്കയും-ഇത്ഥംഹൃദ്യം കെട്ടുരമന്തിരുപടികല്പിച്ചുഭീമനെനൊക്കി നടകൊണ്ടാൻ ദ്വാരാവതിയിലെഴുനെള്ളിനെ ന്നിനാൻ ഭാരങ്ങളൊടുങ്ങീടെന്ന രാമനുംധമ്മത്തുഷ്ണാരശൌംഭൂമിഞ്ഞതയാത്രിയെ വാഴുകയഞ്ജനംണന്ന കീത്തിമാനായപൂങ്കൊ ദരഞ്ചൊല്ലിനാൻ ആസ്ഥാകാലമെന്നുരുനാ രായണനൊടുംവന്ദിത്വപുംകുംയിങ്ങിരുന്നെ ന്നരം വന്നീലവാത്മജമെതമെസ്വന്തംങ്കംചെന്താമരക്കണ്ണനപ്പൊഴുതാൻചെക്കാനഞ്ചെ ഞ്ഞളിഞ്ഞൂരിയാടാത്തതഞങ്ങൾ പറംത്തെല്ലി ഞ്ഞീതൈനിക്കെന്നറിഞ്ഞാലും-മാരുതി ചെയ്തത നണ്ണെന്നനിണ്ണയം-വെള്ളിലതിക്കളെക്കൊന്നെ പുക്കുപ്പുക വീരനായ്ള്ളൊരു ഇവമ്മാങ്കയ്യത്തെന്നി ത്തരംവാക്കുകൾകെട്ടു കൊണ്ണനരം മന്നവമ്മാരും നടന്നുതുടങ്ങിനർ-കണ്ടുത്വണെന്നൊരുദെവാ ദികൾതങ്ങളും കൊണൽനെർവണ്ണനെവർ ത്തിനടന്തത-ദുന്ദുഭിശബ്ബാദി ബഹുാരവത്തൊ ടൂന്നന്ദാത്മജനായ നാരായണനൊടും ആശി ഷ്വചനവും ചൊല്ലി മുഴങ്ങൊന്നൊരുസുരന്മാരെ രൊടുമൊഹിച്ചു പാണ്ഡവര് സത്വരം കെ നില പൂക്കൊരനന്തരം ബുന്ധികൊണ്ടു പൊ disappointe[d] ഴികെണ്ടാ ജളപാദിയും പൂത്തതൊനൌറവന്തൻ ടെ കൈനില തന്നില് സമസ്തവനത്തിൽ നിന്നി ട്ടെനവൻ എല്ലാവരും തെരിൽ ഇറങ്ങി നാർ മല്ലഹിതന്മാർ മക്കൾ ചെകികെന്നൊരു മുഖി ലൊഞ്ചു നിയർജ്ജുനപിന്നെന്തൻ സത്വർക്കൊ ന്നൂത്ര സമസ്സൊ കിറങ്ങിനൻ.