Mahabharatam Kilippattu p28.4

p28.4

ദുഷ്കരമെൻ പുത്രക്കൊക്കെ മുൻ പരൻ നിയ മല്ലെ കൃഷ്ണീസംസാരമൊക്കെ അനിത്യമാകുന്നു നിശ്ചയമിശ്വരൻ മുന്നമെവന്നു ഞാൻ നിന്നെ ട്ടുമന്നുവേണെന്നി വണ്ണം വരുമെന്നു സാദരം നാട്ടിലൊന്നാനുമില്ലങ്ങൾ തൊറ്റനടന്നീടിലും ബന്ധുവസിച്ചുകൊള്ളാമെന്നും നിന്നൊടു തന്നെ തീരന്നു പറഞ്ഞു പരന്നതതൊന്നിതിനല്ലൊവി ധിമതം ഇന്നതിനെങ്ങനെയല്ല ചൊല്ലുവാൻ ഒന്നിച്ചിരിക്കനിപാണ്ഡവന്മാരൊടുംനിങ്ങൾക്കവ രൊഗതിയെന്നറകെണം നിങ്ങളെഒഴിഞ്ഞു് വക്കുംഗതിയില്ലെതും.നല്ലതവക്കുംവരുമ്പ്രകാരം നിണക്കല്ലെകൺഗാന്ധാരിയുമാക്കിനി കൊള്ളുമ വരെയുംശ്വസനമാഹിനിചെല്ലാക്കിൽഞാനങ്ങു നിണ്ണയന്ദ്രൂപതെ ആരുഷവിന്നെയൊരുഗതി കൂടാതെപമ്മിയിരിക്കുമാറാകുംഭവാന്നിതി.എ ന്നയതിന്നയച്ചിട്ടുകിള്ളെന്നങ്ങാൻമന്നവപാ ണ്ഡുസുതന്മാരെരക്ഷിപ്പൻഅങ്ങിനെയത ക്കിലെന്നു വരുഞ്ചൊന്നാർ.മംഗലങ്കിയുകൃ ഷ്ണന്നമെന്നായത്രെയുംചൊല്ലിവിതങ്ങിടെ dury. എഴുനെള്ളിച്ചാത്മാദികൾക്കൊപ്പംഗ്രമതിങ്ക the battlefield നൊരുപാഹിസുയൊധനകാലുമൊടിഞ്ഞുസന്ത p. 357 പംകലന്നുകിടക്കുന്നതനെരം.കണ്ടതയൊട്ടു കരഞ്ഞുവരുന്നിതകണ്ഡിതസഞ്ജയന്തന്നെ യൂമാകലാൽചെന്തലെയെറികെകിരുന്ന വൻതന്നെയണച്ചുതഴുകിസുയൊധനൻകണ്ണു നീരൊലൊലവിയുന്നതുകണ്ടുഖിന്നതയൊടു തടങ്ങിതസഞ്ജയൻമന്നവൻഗവൽഗണിയൊ ടൊക്കണ്ണുനീർമന്ദമന്ദന്തുടിച്ചിനാനന്തരം.