Mahabharatam Kilippattu p40

p40

ഭീഷ്മരെ മിത്രഭാവത്തെക്കരണാക്കിത്തീ ക്കെ. പത്മമെരട്ടുദിവസവും മുട്ടാതെ ചൊല്ലിനാൽ കണ്ടിലെയെന്നിമ്മുകന്ദയരങ്കിലുണ്ടു ശത്രുചരിൽമുൻപൻ ഭഗദത്തൻ തൻറെ ശിര ന്നതിയെ നരസ്തുമോയി സംക്രന്ദനാത്മജനെന്ന ഗ രത്തിനാൽ ഷിണിത്തെല്ലോകിടക്കുന്നുശിപശി വശൌണിത്വമണിഞ്ഞബുധ രങ്കിൽ നല്ല മരതകക്കല്ലിനൊടൊത്തൊരു കല്ല്യാണശിലൻ കുമാരന്മണെഹരൻ ചെല്ലെഴു മായ്ക്കൊനതൻറെ തിരുമകൻ വല്ലഭിവല്ലഭൻറെമരുമകൻ കൊ ല്ല്വാതെ കൊള്ളാഞ്ഞതെന്തെവരുത്തന്നനി. കൊള്ളിക്കയല്ലൊനിണക്കൂരസമെടൊ അല്ലെലാ കുന്നതകണ്ടഞ്ഞാവുഷെനിക്കെല്ലെങ്കിലും വെ ളിയല്ലിതു ദൈവമെ. മന്ദസ്മിതം പൂണ്ടു സുന്ദര ന്മൻമുഖമിന്ദിവരക്ഷീണകണ്ടാൽ പൊരുങ്ക ഷൊ. എത്രയും ബാലാകുമുഖിനൊറുത്തത മ്മിക്കഴന്നലവുന്നതുകാണ്കെനി സുന്ദരിയായ സുഭദ്രയൊഭൂമിയിൽ ക്രന്ദനം ചെയ്തലവുന്നതു കാണ്കെനി. അല്ലൽ പൂണ്ടിങ്ങിനെ ഞങ്ങൾ കൊ ഴുന്നതിനില്ലയൊഖെദഞ്ചവൂളനിജ്ജാൻസെ കല്ലുകൊണ്ടാമനന്താവക്കെങ്കിലങ്കല്ലിനുമാഗ്ഗത