Mahabharatam Kilippattu p41

p41

ആണ്ടിയകാത്തുകയാൽ അല്ലൊലല്ലൊല്ലൊചനയ ഭിമാനജ്ഞനെല്ലൊ കിടക്കുന്നിതങ്ങിനപ്പുറം നീലമലപോലെ കണ്ണൻ പ്രയൊഗിച്ചവെലന്തര ച്ചവൻ കാലൻ പുരിലുക്കാൻ കണ്ടുമറിഞ്ഞജ്ജു നദ്രുമന്നടൽ കണ്ടാലുമജ്ജുനനെയു ശരത്തി നൽ എന്മകൾവ്വള്ളക്കെയുന്നതെന്നൊതന്തിങ്ക ക്കന്മനംപെത്തുകുന്നുവൈശിവ. ദ്രൊണരെ സ്സംഹരിച്ചൊരു നിലമത്ക്കരണാക്ഷിതരണ ന്മയനതല്ലെയൊ! യുദ്ധതയുള്ള യുദ്ധദുഷ്ക ന്നരവുരിഷ്ടനമ ചെയ്തു ഗുരുവിനെക്കൊല്ലു വാൻ മഹാറവു വന്നു തൊന്നിലുമൊമനസെ മുറവുപിവന്നൊഴിഞ്ഞന്മക്കൽ മഹാമതെ അഞ്ചൊപുന്നതിനങ്ങെച്ചുരത്തമൊഴുകു ള്ള ദുഷ്ശാസനനെന്മകൻ തഞ്ചെന്തിവണ്ണ മന്മയവക്കട്ടുവൻ. തിച്ചൽ കത്തന്നതന്മള്ളി ഭീശ്വര-മന്മതി കിരിട്ടിന്റെങ്കടിച്ചെവന്മറി ടം കണ്ടാൽ ചെവുക്കുമൊ പൈതലൊമാവ്വുമൊ കണ്ണുനീരിന്നെനിക്കുണ്ടായതാർമ്മൊതപ ന്മന്മനസ്സൊടൊരുത. എൻറമകൻ ദുരിയൊ 7 നീയെന്തിവണ്ണം എൻമായവക്കാട്ടുവൻ തീ അന്തകക്കണ്ണിതെന്നുള്ളളീഭീശ്വര ധനഞ്ജയൻ തന്റെ ശരീരമപ്പൊ ദയനി ധ- ലക്ഷണമുള്ള ഒരു പെതലാം എന്നുടെ ല ക്ഷണ നിശ്ചയം ചതിച്ച ചൊഞ്ഞങ്ങളെ കണ്ണു കൊണ്ടിങ്ങിനെ കാണെണം എന്നതു മുജ്ജന്മം ഇയ്യെത്ര ചെയ്തതൊ ഞാനിപ്പൊൾ- കണ്ണ നാമം ഗനരാധപനെന്നുടെ ഉണ്ണികു കൊരൊങ്ക ധനനായുള്ളവൻ കണ്ഡലമാരുതൻ പൊക്കി ടുന്നു ഗണ്ഡസ്ഥലമതിനെയും മിന്നുന്തു വില്ലാളികളിൽ മുമ്പുള്ളവൻ തന്നുടെ വില്ലതാ പൊക്കിടുന്നു തിമ്പരം കണ്ടു ഞാൻ മനൊഹ രമായ വൻ തന്നുടൽ കണ്ടാലുംമ്പാടു നായ്ക്കളും ദികളും ചെന്നുകടിച്ചുവലിക്കുന്ന തിങ്ങിനെ വന്നതിനെന്തൊരു കാരണം ദൈവമെ- ഈ ച്ചവെദാൽ കരം മടക്കിക്കൊണ്ടു ഭൂരിശ്രവപ്പൻ പ്രണയിനിക്കെഴുതാൻ ഉന്മൂലനാശനം കാത്ത നാകിയ ദുർമ്മിഷിരൻ ശക്തന്റെ കുടൽ പ ക്ഷികൾ തങ്ങൾക്കു ഭക്ഷണമാക്കിനാർ- പക്ഷി മിക്കുള്ളതു കണ്ടിലയൊ അവൻ ഉണ്ണിമകൻ ദു ര്യൊധനനന്നുടെ പെൺകുട്ടിക്കിരിപ്പു ദുഃഖണ