Mahabharatam Kilippattu p68

p68

മിഞ്ചീലാനാരുപതിച്ചൂദെവകീപതിയുംതാനുമതി സൂതനൊടുചെന്നാൻപതിനാറായിരം പ്രണയി നിമാരുംപതിയൊടുചെന്നാർപുനരതുകാലം മുഴുകിമെല്ലവെകരയെറിനാമെന്നടകൊട്ടൂ താനീപുനരവക്കല്ലാംയദൂക്കൾക്കൊലാക്കു മൂദകപിണ്ഡങ്ങൾവിധിച്ചവണ്ണമൊഴിച്ചു പാത്ഥൻ സമുദ്രംദ്വാരകപുരത്തെയുംമുക്കി സമസ്തംമാധവഗൃഹമൊഴിഞ്ഞെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു ള്ളനാരീജനത്തെയുംകൊണ്ടുപിണ്ഡേനദാ ക്ലാത്ഥൻ നടന്നു വൈകാതെ പരുത്തക്കാട്ടൂടെ നടന്നു അതു കേട്ടുകൊണ്ടുനരവരനുടെ മനനൊടുകനിവൊടെനിണക്കതുകൊ ണ്ടൊരിഷ്ടമില്ലകൊൾനിനച്ചുവെടിയാക്ക മഹെശാത്മജ-ത്രിഭുവനത്തിലൊരുവൻകൊ ണ്ടാലൊല്ലഭിമാനക്ഷയമനുഭവിച്ചാത്തൊരു കാലംമാനം വരുമവമാനംവരുമെതുകാലമിട കലന്നുളളജനിമൃതിസ്വപ്നനകയാമിനിദി നസുഖദുഃഖാഖിലദ്വന്ദ്വങ്ങൾജഗതിസ സ്വത്വംവിരവെഭാവന്തംഭഗവാൻപൊലുംഭ വിക്കുന്നുനൂനം- ഒരുപരിക്ഷതിനടനെവെ നല്ലംവരൂതില്ലനികല്പല്ലെയെങ്ഖെ-ദഗ്ദിക്കി² ക്തിപരന്നിട്ടെന്നതുദശരഥനൃപപ്രവരനന്ദ നൻദശമുഖകാലനമിതവിക്രമൻദശശതബ്ധ ദന്ധുപുൽക്കലജ്ജതൻ അമരരിങ്കലശമന നിശ്ചരൻ അഭിമാനമുളളപുരുഷരിൽമുഖ്യ ൻ സ്വധർമ്മദാരാപഹരണവുമവന്നധീഗതമാ യിതധയരിക്ക നീ- അവനിയിലെങ്ങുനര നുമപ്പുണ്ണമവമാനമനുഭവിച്ചിലെങ്ങെണം വനിതമാരിവർപുണഞ്ഞദഹനാംമുനിവരന്തന്നെ പരിഹസിക്കയാൽശപിച്ചുകാട്ടാളരടനികിലൊട്ടാ യപഹരിച്ചുപൊകൊരുനാളെന്നെല്ലാംനിജ ശാപന്നടുക്കത്തൊരുപരംബിജ്ജയകണ്ടുതി ല്ലയൊനിതാനുമെപ്പൊൾതവഗാത്രത്തിൻകു റവുണ്ടായല്ലവനിദെവശൻ്റെശാപത്തി നാൽഅമ്പലനായിട്ടിന്നുകപ്പെറ്റുഭവാൻ ബലനായല്ലെത്രധരിച്ചാലുംപ്രിയസമ്പാവനാ കൂറുള്ളബന്ധുവായിവയസ്സനായിതന്നൊരു ജനാർദ്ദനൻമരിച്ചുപൊയിതെന്നൂതാനിന ച്ചൊനിൻകരച്ചിലാകുന്നുശിവശിവചിത്റം നിണക്കുമൂഢത്വഞ്ചെരുമെങ്കെ പരമൌനി ക്കതൊത്തൂഉണ്ണിരിയാകുന്നുകൊളമരിക്കു യുമില്ലജനിക്കയുമില്ലമുരദ്വെഷിജഗല്പതി നാരായണൻധരിച്ചിരിക്കുന്നുമനസിനിയ്യു മതിരിക്കൈപ്പൊകിപ്പാനവകാശമില്ല ജഗദഭി ലവുന്തിറഞ്ഞിരിക്കുന്നഭഗവാന്തെണ്ടാൽ മ്മവുമ്മരണവും ധരണിഭാരവുംക്ഞഞ്ഞൂ തന്നുടെ പരികരങ്ങളാഞ്ചദ്വകുലത്തെയും ഒക്ക ത്തൊക്കവെമുനിശാപവ്യാജേന ഒതുക്കി ആടിത ങ്ങളിൽപിണങ്ങിച്ച പരൻടെമായാമഹിമയൊ ത്താറുണ്ടമെരുവനമ്മുള്ളിലറിഞ്ഞു കൂടുമൊ അമരകുലപ്പൊരുമാൾ താൻ മുന്നം സരസ്വ തമണടുത്തുകണ്ടൊരു രഥത്തിന്മെൽ നിന്ന വരണഞ്ഞു തന്നിലെ മധ്യഭക്തിനൊടുട നണ്ണജ്ഞാനം നിണക്കു വിശ്വാസം വരുവാ നല്ലയൊ തന്നിച്ചവിശ്വരൂപവും കാട്ടി തന്നു ഇലഞ്ചയൊട്ടു സമമായിരുന്നു തൊപലരിരു ന്നു തനിണക്കൊക്കവെ പരമാത്മജ്ഞാന മുപദെശിച്ചതു പരബ്രഹ്മമായ ഭഗവാന ല്ലയൊ ഭുരുവരണിന്നെടിനിമറ്റൊരുരൻ സുരവരാത്മജ പറഞ്ഞിടേണമൊ. ജഗദ ഖിലവും നിറഞ്ഞിരിക്കൊരു ഭഗവാന്തമ്മാ യാവിലാസിതമെല്ലാം ഇനിമങ്ങൾ ഭൂമിപ്ര ദക്ഷിണം ചെയ്ക മനസാ സന്ന്യസിച്ചഖില കർമ്മവും നിയതികൊണ്ടുള്ള വ്യമാനാവതിന്നു ലക്ഷിക്കുവാനുമതിങ്കൽഞങ്ങളുംമുനിവര ൻദ്വൈപായനൻവെദവ്യാസൻകനിവൊ ട്ടിവണ്ണമരുൾചെയ്കനെരംഉണർന്നുമിത്ത മൊടമന്ദ്രാത്മജൻവണങ്ങിനാന്മറഞ്ഞി തുമുനീന്ദ്രനും-അതുകാലംധർമ്മാത്മജൻഭീ മനൊടതിഖെദംപൂണ്ടുപറഞ്ഞീതിവണ്ണംഅ നുജൻദ്വാാരകാപുരിക്കുപൊയവനിനിക്കുവ ന്നിലെത്തതിന്നുകാരണം-കഴിഞ്ഞിതുമാസ ംമുഴുവന്നാലിപ്പൊൾ-വഴങ്ങീടിന്തുവെരു പാവനെന്നൊനാഥൻപിഴച്ചുകാണുന്നനി മിത്തങ്ങളെല്ലാംകുഴപ്പമെതൻംപിറക്കെ കാണെണ്ടതുവെരിക്കെങ്ങിപ്പൊഴിതയതത ലംനിറന്നീടവുംപൊറിഞ്ഞെറരമങ്ങൾ മതവുംമന്ദിത്തുകാണക്കൈയൊയ്ക്കുന്നപരുഷ മാഗ്ഗീയസ്സിതപവനവുംകുതിരകളുടെയുംക ണ്ണീർതമ്മെകുംഎദിമുനിജനത്തിന്നില്ല്യാ നന്ദംപശുക്കളുംചെവികളുംകൂപ്പിപ്പൊരം നിൽക്കുമെന്താഞ്ഞുമുഴുത്തിനയായകരണ ഞൊടിഞ്ഞൊട്ടുടുത്ത തിളക്കുന്നുപിരിഞ്ഞെത്തുവെ