Geschichte der indischen Litteratur v3.c24.s2: Zum II. Band
Geschichte der indischen Litteratur v3.c24.s2
- Language
- German
Zum II. Band
v3.c24.s2.1
**Zu S. 4 Z. 21.** Die Berichte über das erste Konzil in den Pālitexten, im Divyāvadāna und im Vinaya der Mūlasarvāstivādins und der Sarvāstivādins hat S. Lévi, JA 1915, s. 11, t. V, 401 ff., verglichen und gezeigt, daß sie in ein hohes Alter zurückreichen.
v3.c24.s2.2
**Zu S. 10 (363).** Grierson, The Home of Literary Pāli (Bhandarkar Com. Vol., p. 117 ff.), schließt sich der Ansicht von Windisch an, daß das Pāli eine Mischsprache sei, deren Grundlage Māgadhī bildete. Übereinstimmend mit Sten Konow (ZDMG 64, 1910, 114 ff.) findet er eine große Ähnlichkeit zwischen Pāli und dem Paiśācī-Dialekt, der wahrscheinlich der Lokaldialekt von Kekaya und dem östlichen Gandhāra war. Kekaya, besonders Takṣaśilā, war zur Zeit des Buddha durch seine Gelehrsamkeit berühmt. Daraus schließt Grierson, daß Pāli die litterarische Form der Māgadhī ist, die damals in Indien als κοινή gebraucht und namentlich in Takṣaśilā (Taxila) als Unterrichtssprache verwendet wurde.
v3.c24.s2.3
**Zu S. 12 A. 3.** S. auch B. M. Barua, JRAS 1915, 805 ff.
v3.c24.s2.4
**Zu S. 16 A. 1 (364).** Noch entschiedener erklärt Oldenberg (NGGW, 1918, Geschäftl. Mitteilungen, S. 193 f.), daß die Zuverlässigkeit des Pālikanons durch die Funde von Resten des Sanskritkanons bestätigt wird.
v3.c24.s2.5
**Zu S. 19 A. 1.** Über das Pātimokkha s. auch T. W. Rhys Davids, ERE IX, 1917, 675 ff.
v3.c24.s2.6
**S. 25 Z. 10 v. u.** Lies »Eigentümlichkeiten« und **Z. 9 v. u.** »Hier« statt »Her«.
v3.c24.s2.7
**Zu S. 27 A. 4.** Part III von Dialogues of the Buddha, transl. by T. W. and C. A. F. Rhys Davids, erschienen in vol. IV der Sacred Books of the Buddhists.
v3.c24.s2.8
**Zu S. 31 A. 2 (364).** Eine vergleichende Studie über die verschiedenen Parinirvāṇatexte von M. Przyluski, JA 1918—1920, s. 11 t. XI, 485 ff., XII, 401 ff. und XV, 5 ff.
v3.c24.s2.9
**S. 36 Z. 2** lies »Makhādeva«.
v3.c24.s2.10
**Zu S. 40 A. 2.** The Book of the Kindred Sayings (Saṃyutta-Nikāya) or Grouped Suttas. Part I ... translated by Mrs. Rhys Davids assisted by Sūriyagoḍa Sumangala Thera, London PTS, Translation Series, Nr. 7, 1918. Eine deutsche Übersetzung des Saṃyuttanikāya von W. Geiger ist im Erscheinen begriffen.
v3.c24.s2.11
**Zu S. 45 A. 1.** The Anguttara Nikaya of the Sutta Pitaka I—III. Transl. by E. R. J. Gooneratne, Galle, Ceylon, 1913.
v3.c24.s2.12
**S. 46 Z. 23** lies »Ekanipāta« statt »Ekanipata«.
v3.c24.s2.13
**Zu S. 61 A. 3.** Khuddaka-Pāṭha together with its Commentary ed. by H. Smith, from a Collation by Mabel Hunt. London PTS 1915.
v3.c24.s2.14
**Zu S. 79 A. 1.** Zu den Therīgāthās s. Maria E. Lulius van Good, De buddhistische Non, Leiden 1915, 142 ff.
v3.c24.s2.15
**Zu S. 91 A. 3.** E. W. Burlingame, JAOS vol. 38, part 4, gibt eine Liste von zehn Jātakas, die aus dem Kanon stammen, T. W. Rhys Davids, JRAS 1919, p. 231, fügt noch drei mehr hinzu. Burlingame vermutet, daß alle anderen Jātakas aus älteren Kommentaren, namentlich des Buddhaghosa, und diese wieder aus noch früheren Pāli-Originalen stammen.
v3.c24.s2.16
**Zu S. 93 A. 2.** Nach E. W. Burlingame (JAOS 38, 267 f.) sind mindestens die Erzählungen der Jātakaṭṭhavaṇṇanā nicht erst aus dem Singhalesischen übersetzt, sondern aus älteren Pālitexten übernommen oder adaptiert worden.
v3.c24.s2.17
**Zu S. 94 A. (367 f.).** Eine Auswahl aus dem Jātakabuch übersetzt von Else Lüders, Buddhistische Märchen, mit einer Einleitung von H. Lüders, Jena 1921.
v3.c24.s2.18
**Zu S. 105 A. 1.** Zu dieser in der Weltlitteratur weit verbreiteten Geschichte s. auch Hertel, Das Pañcatantra, S. 284 f.; J. J. Meyer, Das Weib im altindischen Epos, 376. Zachariae verweist mich noch auf Kuhn, Barlaam und Joasaph, p. 81; R. Köhler, Kl. Schriften II, 610 f.; III, 539; Linguistic Survey of India VIII, 1, p. 410 f. u. a.
v3.c24.s2.19
**Zu S. 114, Z. 22.** Zu Jātaka Nr. 527 s. Zachariae in Bezz. Beitr. 4, 375 ff.
v3.c24.s2.20
**Zu S. 122 A. 1.** Zachariae schreibt mir: »Das auf dem Stūpa abgebildete Jātaka ist vielmehr das Rurujātaka. Nach E. Huber?«
v3.c24.s2.21
**Zu S. 127 A. 4.** Niddesa, I. Mahā Niddesa, ed. by L. de La Vallée Poussin and E. J. Thomas; II. Cullaniddesa, ed. by W. Stede. London PTS 1916—1918. Cullaniddesa ist eine Fortsetzung des Mahāniddesa und enthält einen Kommentar zum IV. und V. Buch des Suttanipāta und zum 3. Sutta des I. Buches. Über das Verhältnis dieses alten Kommentars zu dem des Buddhaghosa s. JRAS 1918, 574 ff.
v3.c24.s2.22
**Zu S. 136 A. 4.** Eine zusammenfassende Darstellung der buddhistischen Philosophie (s. auch S. 251 f.) geben La Vallée Poussin, ERE IX, 1917, 846 ff., und S. Dasgupta, History of Indian Philosophy I, Cambridge 1922, pp. 78—168. Über buddhistische Logik s. C. A. F. Rhys Davids, ERE VIII, 1915, 132 f.
v3.c24.s2.23
**Zu S. 137 A. 3.** Tikapaṭṭhāna of the Abhidhamma Piṭaka, Part I with Buddhaghosa's Commentary ed. by Mrs. Rhys Davids, London PTS 1921.
v3.c24.s2.24
**Zu S. 137 A. 5.** Übersetzung des Kathāvatthu von Shwe Zan Aung und Mrs. Rhys Davids, London PTS 1915.
v3.c24.s2.25
**Zu S. 152, Z. 9.** Burlingame (HOS vol. 28, p. 58) will die Werke des Buddhaghosa 410–432 n. Chr. datieren. Visuddhimagga setzt er um 410 n. Chr., und dies war sein Erstlingswerk.
v3.c24.s2.26
**Zu S. 152 A. 3.** The Expositor (Atthasālinī) ... translated by Maung Tin, ed. and revised by Mrs. Rhys Davids. London PTS 1920/21.
v3.c24.s2.27
**Zu S. 153 A. 2.** Buddhaghosa ist unzweifelhaft der Verfasser des Kommentars zum Khuddakapāṭha, s. Burlingame HOS vol. 28, p. 51 f. Der Kommentar zum Suttanipāta ist herausgegeben von Helmer Smith, London PTS 1916–1918.
v3.c24.s2.28
**Zu S. 154 A. 2.** Indexe zum Dhammapadakommentar von Lakshmaṇa Shastri Tailang, London PTS 1915. Eine schöne, vollständige Übersetzung (Buddhist Legends translated from the original Pali Text of the Dhammapada Commentary) von E. W. Burlingame in HOS vols. 28–30, 1921. Durch synoptische Tabellen zeigt Burlingame, daß mehr als 50 Geschichten aus verschiedenen Tipiṭaka-Texten stammen, und ebensoviele finden sich auch im Jātakabuch. Es kann nach Burlingame (HOS vol. 28, p. 49) kein Zweifel sein, daß das Jātakabuch älter ist als der Dhammapadakommentar. Letzteren datiert er um 450 n. Chr.
v3.c24.s2.29
**Zu S. 161 A. 2.** Burlingame (HOS vol. 28, p. 56 ff.) weist nach, daß die Kommentare des Dhammapāla jünger sind als der Dhammapadakommentar, daß aber wahrscheinlich Buddhaghosa, die unbekannten Verfasser des Jātakabuchs und des Dhammapadakommentars und Dhammapāla in kurzen Abständen nacheinander während des 5. Jahrhunderts ihre Werke geschrieben haben.
v3.c24.s2.30
**Zu S. 164 A. 3.** The Visuddhi-Magga of Buddhaghosa ed. by C. A. F. Rhys Davids I, II, London PTS 1920–1921.
v3.c24.s2.31
**Zu S. 182 Z. 10.** Vgl. La Vallée Poussin, ERE VIII, 1915, 330 ff.
v3.c24.s2.32
**Zu S. 185 A. 1 (373).** Die im Dutreuil de Rhins-Manuskript enthaltene Prākrit-Version des Dhammapada ist neu herausgegeben von Benimadhab Barua und Sailendranath Mitra, Prakrit Dhammapada based upon M. Senart's Kharoṣṭhī Manuscript with Text, Translation and Notes, publ. by the University of Calcutta 1921. Bruchstücke des Sūtranipāta aus den Funden in Ostturkestan hat Hoernle herausgegeben (JRAS 1916, 709 ff.; 1917, 134). Ein Fragment des Sanskrit Vinaya, Bhikṣuṇīkādharmavacana, ist herausgegeben von C. M. Ridding und La Vallée Poussin BSOS, vol. I, part 3, 1920, p. 123 ff.
v3.c24.s2.33
**Zu S. 187 A. 2.** S. auch La Vallée Poussin, ERE VIII, 1915, 328 ff. s. v. Mahāvastu.
v3.c24.s2.34
**Zu S. 201 A. 2 (375).** Zur Erklärung des Buddhacarita s. auch A. Gawroński, Studies about the Sanskrit Buddhist Literature, p. 1 ff., und C. Cappeller, ZII 1, 1922, S. 1 ff.
v3.c24.s2.35
**Zu S. 202 A. 1 (375).** Über Kaniṣka s. auch J. H. Marshall, JRAS 1914, 973 ff.; 1915, 191 ff.; V. A. Smith, JRAS 1919, p. 629 und R. Ch. Majumḍar, Ind. Ant. 46, 1917, 261 ff.
v3.c24.s2.36
**Zu S. 206 A. 2 (376).** Zum Saundarānanda s. noch La Vallée Poussin im BSOS 1918, 133 ff., Hultzsch, ZDMG 74, 1920, 293 ff., und Gawroński a. a. O., p. 56 ff.
v3.c24.s2.37
**Zu S. 211 A. 2.** Über Mātṛceṭa s. Thomas, ERE VIII, 495 ff.
v3.c24.s2.38
**Zu S. 212 A. 4.** Zu der Jātakamālā s. Gawroński a. a. O., p. 40 ff.
v3.c24.s2.39
**Zu S. 213 A. 1.** R. O. Franke (Indogerm. Forschungen 5, 1895, Anz. S. 31 ff.) hat auch Pālismen in der Sprache der Jātakamālā nachgewiesen.
v3.c24.s2.40
**Zu S. 225 A. 1.** A. Gawroński, Studies about the Sanskrit Buddhist Literature, p. 49 ff, sucht auch die Benützung des Buddhacarita und des Saundarānanda im Aśokāvadāna nachzuweisen.
v3.c24.s2.41
**Zu S. 237, A. 3.** La Vallée Poussin, ERE VIII, 1915, 146, glaubt mit Kern, daß das Saddharmapuṇḍarīka mehrere Jahrhunderte vor der chinesischen Übersetzung entstanden ist. Bruchstücke einer wahrscheinlich älteren Rezension des Saddharmap. aus den Funden von M. A. Stein hat Hoernle (JRAS 1916, 269 ff.) bekannt gemacht.
v3.c24.s2.42
**Zu S. 246 A. (378).** Stücke aus dem Suvarṇaprabhāsa in einer nordarischen Sprache aus Zentralasien s. bei E. Leumann, Buddhistische Literatur Nordarisch und Deutsch, AKM XV, 2, Leipzig 1920, S. 53 ff.
v3.c24.s2.43
**Zu S. 251, Z. 1.** Über Nāgārjuna s. S. Ch. Vidyābhūṣaṇa, Proceedings and Transactions of the First Or. Conference, Poona 1920, I, p. XXXIV ff. Über die Mādhyamikasūtras s. La Vallée Poussin, ERE VIII, 1915, 235 ff.
v3.c24.s2.44
**Zu S. 254 A. 6.** Von einem erkenntnistheoretischen Werk des Āryadeva, Hastavālaprakaraṇavṛtti, suchen F. W. Thomas und H. Ui (JRAS 1918, 267 ff.) den Sanskrittext aus den tibetischen und chinesischen Versionen zu rekonstruieren. Die Catuḥśatikā des Āryadeva ist herausgegeben von Haraprasād śastrī, Calcutta 1914 (Memoirs of the Asiatic Society of Bengal III, 449 ff.).
v3.c24.s2.45
**Zu S. 255 A. 1.** Ein Hīnayāna-Handbuch des Yoga ist: Manual of a Mystic being a Translation from the Pali and Sinhalese work entitled the Yogāvachara's Manual by F. L. Woodward ed. ... by Mrs. Rhys Davids, London PTS 1916.
v3.c24.s2.46
**Zu S. 257 A. 2.** Sphoṭārthā, Abhidharmakośavyākhyā ed. S. Lévi und Th. Stcherbatsky, Bibliotheca Buddhica, XXI, 1918. Eine Übersetzung des Appendix zum VIII. Kap. des Abhidharmakośa (aus dem Tibetischen) gibt Stcherbatsky, The Soul Theory of the Buddhists, im Bulletin de l'Acad. des Sc. de Russie 1919, p. 823 ff. Er setzt Vasubandhu an das Ende des 5. Jahrhunderts. U. Wogihara (ERE XII, 1921, 595 f.) gibt 420–500 als dessen Zeit an. Takakusu (JRAS 1914, 1013 ff.) erklärt sich für ein höheres Alter des Vasubandhu, ist aber noch unentschieden, ob er Péri beistimmen könne oder nicht. T. Kimura glaubt (nach mündlichen und brieflichen Mitteilungen) beweisen zu können, daß es zwei Vasubandhus gegeben hat, einen älteren, der der Lehrer des Manoratha war, und einen jüngeren, den berühmten Verfasser des Abhidharmakośa, der ein Schüler des Manoratha war und nicht vor 435 n. Chr. geschrieben habe. Sein Argument, daß man bis 435 das Saṃyuktahṛdayaśāstra ins Chinesische übersetzt habe und erst von 563 an den so viel besseren Abhidharmakośa, scheint mir nicht zwingend. Mit Péri setzt er sich auch nicht auseinander.
v3.c24.s2.47
**Zu S. 260 A. 2.** Śāntidevas Śikṣāsamuccaya übersetzt von C. Bendall und W. H. D. Rouse (Indian Texts series, London 1922).
v3.c24.s2.48
**Zu S. 271 A. 2.** Zur Mahāmāyūrī s. auch S. Lévi, JA s. 11, t. V, 1915, p. 19 ff.
v3.c24.s2.49
**Zu S. 273, Z. 3.** Über die buddhistischen Tantras s. La Vallée Poussin, ERE XII, 1921, 193 ff.
v3.c24.s2.50
**Zu S. 280 A. 1 (380).** Vgl. jetzt auch H. Haas, »Das Scherflein der Witwe« und seine Entsprechung im Tripiṭaka, Leipzig 1922.
v3.c24.s2.51
**Zu S. 289 A. 1.** S. V. Venkateswara (JRAS 1917, 122 ff.) will beweisen, daß Mahāvīra nicht vor 437 v. Chr. gestorben sein kann.
v3.c24.s2.52
**Zu S. 290 A. 1.** Über die Religion und Litteratur der Jainas s. auch Jacobi, ERE VII, 1914, 465 ff. Anknüpfend an Webers Arbeiten über die Jaina-Litteratur gibt Windisch, Geschichte der Sanskrit-Philologie, S. 346 ff., einen Überblick über die Jaina-Studien überhaupt.
v3.c24.s2.53
**Zu S. 291 A. 1.** Der erste Teil von Charpentiers Ausgabe des Uttarajjhayaṇa ist Upsala 1921 (Archives d'études orientales, vol. 18) erschienen.
v3.c24.s2.54
**Zu S. 308, Z. 3.** Eine Ausgabe der Jambuddīvapaṇṇatti von W. Kirfel wird in Ahmedabad gedruckt. Vgl. W. Kirfel, Die Kosmographie der Inder, Bonn 1920, S. 208 ff., wo über die Kosmographie der Jainas nach diesem und anderen Jaina-Texten berichtet wird.
v3.c24.s2.55
**Zu S. 317 unten.** Nach den neuesten Untersuchungen von Muni Jinavijayaji (Proceed. and Transactions of the First Or. Conference 1920, I, p. CXXIV f.) lebte Haribhadra zwischen 705 und 775 n. Chr. Jacobi schreibt mir dazu (5. Januar 1921): »So ist jetzt ziemlich zweifellos festgestellt, daß Haribhadra ein Jahrhundert früher lebte, als ich annahm, nämlich gegen 750 n. Chr.«
v3.c24.s2.56
**Zu S. 319 A. 2.** Vgl. Subhāṣitāvali 2402; Śārṅgadharapaddhati 4061 und Weber, Ind. Stud. 18, 366 ff.
v3.c24.s2.57
**Zu S. 323 A. 1.** Bhāvadevasūri ist auch der Verfasser eines Pārśvanāthacaritra, herausgegeben Benares 1912, und wiedererzählt von M. Bloomfield, The Life and Stories of the Jaina Saviour Parçvanātha, Baltimore 1919.
v3.c24.s2.58
**Zu S. 324 A. 1.** Der Schwank ist in der Weltlitteratur weit verbreitet; Zachariae verweist mich u. a. auf Hertel, ZDMG 65, S. 463 ff.; M. Lidzbarski, Geschichten und Lieder aus den neu-aramäischen HSS. zu Berlin, Weimar 1896, S. 168 f., G. Jacob, Türkische Bibliothek V, p. 25, 33; Chauvin, IX, p. 23 ff.; Linguistic Survey of India IX, 1, p. 493.
v3.c24.s2.59
**Zu S. 326 A. 2.** Im Antarakathāsaṃgraha finden sich auch Geschichten vom klugen Rätsellöser, s. Th. Zachariae, Kleine Schriften, Bonn 1920, S. 65 ff., 190 ff.
v3.c24.s2.60
**Zu S. 326 A. 4.** Die deutsche Übersetzung des Kathāratnākara von J. Hertel ist München 1920 erschienen. Es ist eine Sammlung von 258 Erzählungen ohne Rahmen im Stil der Kunstdichtung. »Mit Ausnahme ganz weniger metrischer Erzählungen ist es in gewählter Sanskritprosa mit vielen Binnenreimen abgefaßt, in welche Strophen in Sanskrit, in Māhārāṣṭrī, in Apabhraṃśa, in Althindī und Altgujarātī eingelegt sind« (Hertel I, S. XV).
v3.c24.s2.61
**Zu S. 327 A. 2.** Im Rauhiṇeyacaritra des Devamūrti (übersetzt von Helen Moore Johnson in Studies in Honor of M. Bloomfield, p. 159 ff.) wird das Leben eines Jaina-Heiligen erzählt, der seine Laufbahn als Dieb begann.
v3.c24.s2.62
**Zu S. 332, Z. 15.** Wie unzuverlässig Merutuṅga auch dort ist, wo er scheinbar genaue Daten (Monat, Tag, Stunde) gibt, zeigt R. Sewell, JRAS 1920, 333 ff.
v3.c24.s2.63
**Zu S. 334.** Hier ist jetzt auch zu erwähnen: Sanatkumāracaritam, ein Abschnitt aus Haribhadras Nemināthacaritam, eine Jaina-Legende in Apabhraṃśa, herausgegeben von H. Jacobi, München 1921 (ABayA XXXI, 2). Dieser Haribhadra war ein Zeitgenosse des Hemacandra; er vollendete sein Werk im Jahre 1159 n. Chr.
v3.c24.s2.64
Als Kunstdichter haben die Jainas auch Dramen geschrieben. Erwähnt seien der auch historisch wichtige Moharājaparājaya des Yaśaḥpāla, in dem die Bekehrung des Kumārapāla zum Jinismus behandelt wird (mit englischer Übersetzung herausgegeben Baroda 1918; s. Hultzsch, NGGW 1921, S. 39 ff.); und die Dramen Mudritakumudacandranāṭaka von Yaśaścandra und Nirbhayabhīmavyāyoga von Rāmacandrasūri, dem Schüler des Hemacandra, herausgegeben in Śrīyaśovijaya-Jaina-Granthamālā Nr. 8 und 19. Ein Jaina, Jayasiṃhasūri, ist auch der Verfasser des Dramas Hammīramadamardana (herausg. in Gaekwad's Or. Series, No. X, Baroda 1920, s. Hultzsch a. a. O., S. 43 ff.), das um 1230 n. Chr. geschrieben ist; s. oben S. 251 A. und 256.
v3.c24.s2.65
**Zu S. 336, Z. 5.** Das Yaśastilaka ist eine Bearbeitung der Geschichte des Yaśodhara, vgl. Hertel, Jinakīrtis »Geschichte von Pāla und Gopāla«, S. 81 ff.
v3.c24.s2.66
**Zu S. 337 A. 1** hinzuzufügen: Ind. Ant. 35, 1906, pp. 96, 268.
v3.c24.s2.67
**Zu S. 337.** Nach Absatz 1 hinzuzufügen: Das älteste Prākrit-Epos, das vielleicht ins 3. Jahrhundert nach Christo zurückgeht, ist (nach Jacobi, ERE VII, 467) das Paümacariya, eine jinistische Version des Rāmāyaṇa.
v3.c24.s2.68
**Zu S. 338, Z. 16.** Der Freundlichkeit von Herrn Prof. Hultzsch verdanke ich die Richtigstellung, daß der Verfasser des Yaśodharacarita nicht Kanakasena Vādirāja (I) im 10. Jahrhundert, sondern Vādirāja II im 11. Jahrhundert war, s. ZDMG 68, S. 698.
v3.c24.s2.69
**Zu S. 350 A. 1.** Somaprabha ist auch der Verfasser des Kumārapālapratibodha, einer Prākritdichtung in Prosa und Versen, in der die Udayana-Sage behandelt wird, s. P. D. Gune, Annals of the Bhandarkar Institute 1920–1921, II, 1 ff.
v3.c24.s2.70
**Zu S. 351 A. 5.** S. Ch. Vidyābhūṣaṇa, History of the Mediaeval School of Indian Logic, p. 8, gibt als die Zeit des Umāsvāti 1–85 n. Chr. an. A. Guérinot (JA s. 10, t. XV, 1910, p. 162) stimmt ihm zu. Suali, Introduzione p. 36, möchte ihn um 300 n. Chr. setzen. B. N. Seal (im Appendix zu B. K. Sarkar, The Positive Background of Hindu Sociology, Allahabad 1914, p. 323 ff.) gibt die Klassifikation der Tiere nach der sehr primitiven Zoologie von Umāsvātis Tattvārthādhigama.
v3.c24.s2.71
**Zu S. 352 A. 2.** Suali (Introduzione, p. 50) gibt Anfang des 6. Jahrhunderts als Zeit des Samantabhadra, Vidyābhūṣaṇa (a. a. O., p. 22) 600 n. Chr. Guérinot (JA s. 10, t. XV, 1910, p. 162) sagt, dies sei ein Irrtum, er habe 600 Jahre nach Mahāvīras Nirvāṇa, d. h. 73 n. Chr., gelebt und sei ein unmittelbarer Schüler des Umāsvāti gewesen.
v3.c24.s2.72
**Zu S. 355.** Eingehend behandelt die Philosophie der Jainas S. Dasgupta, A History of Indian Philosophy, Cambridge 1922, I, 169 ff.
Linked texts (36)
- Jātaka — Pāli
- Paṭṭhāna — Pāli
- Kathāvatthu — Moggaliputta Tissa, Pāli
- Paümacariu — Svayambhū, Apabhraṃśa
- Mahāniddesa — Pāli
- Cūḷaniddesa — Pāli
- Mahāvastu — Sanskrit
- Suttanipāta — Pāli
- Therīgāthā — Pāli
- Saundarananda — Aśvaghoṣa, Sanskrit
- Uttarajjhayaṇa — Ardhamāgadhī Prakrit
- *Buddhacarita — Sanskrit
- Subhāṣitāvali — Vallabhadeva (anthologist), Sanskrit
- Suvarṇaprabhāsottamasūtra — Sanskrit
- Aśokāvadāna — Sanskrit
- Abhidharmakośa — Vasubandhu, Sanskrit
- Dhammapada — Pāli
- Khuddakapāṭha — Pāli
- Pañcatantra — Viṣṇuśarman, Sanskrit
- Saddharmapuṇḍarīkasūtra — Sanskrit
- Tipiṭaka (Theravāda) — Pāli
- Visuddhimagga — Buddhaghosa, Pāli
- Abhidhammapiṭaka — Pāli
- Saṃyuttanikāya — Pāli
- Aṅguttaranikāya — Pāli
- Jātakamālā — Āryaśūra, Sanskrit
- Mahāmāyūrī — Sanskrit
- Jambuddīvapannatti — Ardhamāgadhī Prakrit
- *Rurujātaka — Sanskrit
- Kumārapālapaḍibohā — Somaprabhasūri, Māhārāṣṭrī Prakrit
- Śikṣāsamuccaya — Śāntideva, Sanskrit
- Śārṅgadharapaddhati — Śārṅgadhara, Sanskrit
- Yaśastilaka — Somadevasūri, Sanskrit
- Hammīramadamardana — Jayasiṃhasūri (dramatist), Sanskrit
- Moharājaparājaya — Yaśaḥpāla, Sanskrit
- Jasaharacariu — Puṣpadanta, Apabhraṃśa